Huisje boompje beestje

Op dit moment zijn de verhuizingen in volle gang. De hormonen zorgen voor de nodige paniekmomenten en de bijbehorende afscheidstranen, maar het verloopt over het algemeen vrij soepeltjes. Eén van de redenen waarom het voor ons vlot verloopt, is omdat wij een troef in handen hebben die zeldzaam is: we mogen niet sjouwen!

Verhuizen komt er in dit geval dus op neer dat we driftig met onze vinger wijzen op wat in welke doos gaat of schreeuwen tegen onze geliefden wanneer de ijzeren tafelpoten bijna de voordeur lijken te schrapen. Met het zweet op hun voorhoofd laden en lossen vriendlief en zijn maten de complete inboedel, terwijl wij ons bekommeren om het inpakken van het servies (lees: allerlei vergeten, maar o zo leuke Zaraatjes tegenkomen in onze kledingkast). Dit sjouwverbod heeft zo zijn voordelen, maar stiekem irriteren we ons behoorlijk dat we geen zwaar werk mogen verzetten!

Nu is sjouwen nooit onze grootste hobby geweest, maar het is wel zo fijn als je het proces een beetje kunt versnellen. Of wat denk je van Ikea-meubels kopen, sjouwen, vervoeren en in elkaar zetten? Zeker dat laatste is toch iets waar wij vrouwen gewoon beter in zijn dan mannen. Toch moeten we het grotendeels uit handen geven en dat is ook weer iets waar je van leert. Het loslaten van iets waar je je dolgraag zelf mee bemoeit en er dan achterkomen dat het zonder jouw bemoeienis ook goed komt, is een aha-erlebnis. Dat geeft te denken: laten we deze gedachte vooral vasthouden wanneer de baby’s er zijn. Zo bouwen de vaders de beste band op met hun kind, ook al maken ze die luier achterstevoren vast…