De ideale bedpartner

Tot voor kort dacht ik de ideale bedpartner te zijn. Ik snurk niet, ik beweeg niet, ik kwijl niet, ik knarsetand niet en ik hoef ’s nachts nooit mijn bed uit om te plassen. Een vriendin van me is nog weleens geneigd om in haar slaap de weg te vragen. Nu ben ik overdag regelmatig de weg kwijt, maar de weg naar dromenland weet ik blind te vinden.

Met open ogen
Of nou ja, blind? Met mijn ogen dicht. Maar soms ook met mijn ogen open. Ik heb al verscheidene keren mensen de stuipen op het lijf gejaagd door mijn manier van slapen. Als ik in mijn eigen bedje lig, dan rol ik op mijn linkerzijde in de foetushouding. Ik heb namelijk ooit eens ergens gelezen dat je voedsel beter verteert als je op je linkerzijde ligt.
Ik heb geen idee waarom, maar zodra ik ergens anders slaap, val ik pas na een half uur plafondstaren in slaap op mijn rug. Met mijn armen gevouwen op mijn borst. Met mijn ogen open.

Een lijk in je bed
Hysterisch wakker geschud worden is niet mijn favoriete manier om op te staan.
‘Jezus Mayke, ik dacht dat je dood was!’
‘Ik ben er nog.’
‘Ik dacht dat je dood was!’
‘Ik schrok me wel dood. Telt dat ook?’

De warmste bron
De enige onderdelen die zo te voelen al wel bijna waren overleden, zijn mijn voeten en billen. Oh ja, ik heb wel altijd koude voeten en billen. Hoewel ik nauwelijks beweeg in mijn slaap, worden deze onderdelen als magneetjes naar de warmste bron toe getrokken. Mits je geen bezwaar hebt tegen twee noordpolen, twee zuidpolen en een lijk in je bed, dan ben ik inderdaad de ideale bedpartner.

In verre staat van ontbinding
Mocht je me dus ooit voor dood aantreffen in je bed, dan kan ik je geruststellen. Ik ben er nog. Het is mijn lugubere manier om het spannend te houden tussen de lakens. Tenzij ik er na drie dagen nog lig, in verre staat van ontbinding en zo stijf dat ik als lattenbodem kan worden gebruikt. Dat is wel een teken aan de wand. Maar dan is het in ieder geval een geruststelling dat ik op mijn rug lig, in plaats van op mijn linkerzijde. Jeweetwel, in verband met verteren. 

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke