Grote regendruppels

iemand missen in december

In de auto zit ik flink mee te blèren met een of ander overdreven blij nummer. Grote regendruppels dansen op mijn voorruit. Code rood zou voelen als een zwoel zomerbriesje. Dit nummer laat je even geloven dat kerst gaat over vrede op aarde en dat vandaag een keertje helemaal niemand sterft.

Tot een melodramatisch deuntje alles verandert. De pianoklanken zijn als een klap in mijn gezicht. Het is december en ik mis mijn vader. Wat eigenlijk onzin is; ik mis ‘m tenslotte ook in mei.

Ik geloof niet meer zo in ‘de tijd heelt alle wonden’. Drie jaar verder en die wond lijkt soms dieper dan ooit. Alsof ik de afgelopen jaren de dood van mijn vader volledig heb ontkend. Wat ook zo is.

Want dat doet minder zeer. Soms hoor ik hem nog lachen. Maar als ik goed luister, hoor ik niks. Alleen de druppels op mijn voorruit, die ineens niet meer dansen.