Blog Lisette: Ik-bel-mijn-moeder-dag

Slechts 19% van de vrouwen ziet haar moeder als vriendin, lees ik in de VIVA van deze week. Ik ben een trots lid van die minderheid. Ik weet niet of het komt doordat we samen best veel hebben meegemaakt of doordat het bijna onmogelijk is om géén vriendinnen met mijn moeder te worden, maar in ieder geval is ze vaak de eerste die ik bel als er iets gebeurt.
Of als er niets gebeurt.

Bellen, bellen, bellen

Toen Lau en ik net samen waren vond hij het best bijzonder dat ik graag om de dag met mijn moeder belde. ‘Maar waar hebben jullie het dan over?’ vroeg hij. Tja, geen idee. Hoe de dag tot nu toe verlopen is, wat er fout ging, wat er goed ging, wat er op het programma staat, wie echt een klap voor zijn kop verdient, of die mooie schoenen wel of niet gekocht moeten worden… Heel veel niks, eigenlijk. Maar ik vind het heerlijk. Mijn moeder is de enige persoon ter wereld van wie ik weet dat ze net zo graag met mij wil praten als ik met haar. Soms komt het niet uit en dan dat is prima, bellen we gewoon een andere keer.

Lis en Elly

Hetzelfde gezicht

‘Jeetje, wat lijken jullie veel op elkaar,’ zegt… nou ja, iedereen, overal, altijd. En het is waar. Mam en ik hebben dezelfde ogen, bijna dezelfde neus en dezelfde mimiek. Toen ik een keer een filmpje terugkeek waarin mijn gezicht en profil te zien was, schrok ik van de gelijkenis. Ik kan niet van mezelf houden zonder van mijn moeder te houden, want ik verander langzaam in haar. Goed, zij is iets georganiseerder en ik ben iets meer een clown, maar juist door die kleine verschillen vallen de overeenkomsten extra op.

Koffie op afstand

Nu we 250 kilometer uit elkaar wonen is het minder makkelijk om even bij elkaar op de koffie te gaan, maar bellen maakt een hoop goed. We zetten koffie, pakken er een koekje bij en drukken de telefoon aan ons oor. Koffieleuten op afstand, noemen we dat.

Lis en Elly

Ze komt er toch wel achter

Op whatsapp is ze niet al te snel (Elly is aan het typen… Elly is aan het typen… Elly is aan het typen… Elly is aan het typen… ‘Tot zo!’), maar we kunnen zomaar een heel uur wegkletsen over het eerder genoemde ‘heel veel niks’. Ik heb in mijn puberteit ook zelden dingen voor haar verzwegen. Niet alleen omdat ze er toch wel achter kwam (‘Lis, waarom staat er een busstempel van elf uur ’s ochtends op je strippenkaart, terwijl je toen wiskunde had?’), maar ook omdat ik het simpelweg fijn vond om haar dingen te vertellen.

Gerelateerd?

Afgelopen donderdag gingen we samen naar het Boekenfestijn om twee van onze gedeelde hobby’s te combineren: lezen en shoppen. Na het betalen in de parkeergarage gleed het parkeerticket compleet onverwachts in een verborgen gleuf in het dashboard. Gevolg: geen uitrijkaart. Mam en ik reageerden allebei hetzelfde: hysterisch verbaasd en daarna schoten we tegelijk in de lach. Gut, we zouden weleens familie kunnen zijn.

moeder

25-jarige schrijfster van hysterisch vrolijke chicklit. Gek op felgekleurde kleding, konijnen knuffelen en wilde plannen maken. Chocolade is mijn drug.