Blog Lisette: Ik ben een debiel, maar dat is niet erg

Soms voel ik me echt een complete imbeciel. Zoals wanneer ik dit soort gesprekken voer met Lau over Gmail-chat:

Lau: Wil jij de Google Drive even aanzetten?
Ik: Aanzetten?
Lau: Ja, als je dat wilt doen. Hij moet even synchroniseren.
Ik: Aanzetten als in openen?
Lau: Ja, graag.

Ik kijk achterdochtig naar de woorden op het scherm, alsof ze hun ware bedoeling zullen onthullen als ik ze maar lang genoeg wantrouwig aanstaar.

Ik: Moet ik dan gewoon Drive openen?
Lau: Ja, ik denk dat dat genoeg is.
Ik: Maar ik heb ‘m al de hele tijd open. Ik sla mijn blogs en boeken op via Drive, weet je nog.
Lau: Nee, niet jouw Drive. Mijn Drive.
Ik: Maar dan moet ik dus nu uitloggen en inloggen op jouw e-mail? Wat is je wachtwoord?

Ik zit nu hardop ‘huh?’ te zeggen. Ik stel me zo voor dat Lau even diep ademhaalt en nadenkt over een nieuwe manier om zijn debiele vriendin zoiets simpels uit te leggen.

Lau: De app op de pc, niet de website. Maar dat wist je wel.

Oooo. Snel open ik Windows Verkenner en doe alsof ik dit de hele tijd al wist.

Ik: Ja, dat scherm staat open. En nu?
Lau: Nu moet hij synchroniseren.
Ik: Begint hij daar automatisch mee?
Lau: Als het goed is wel.
Ik: Hoe zie ik of hij aan het synchroniseren is?
Lau: Dat icoontje rechtsonder.

Ik kijk naar de rechteronderkant van het beeldscherm, waar het verontrustend leeg is. Ik besluit dat de beste optie nu is om een screenshot te maken van de map die ik open heb staan, zodat Lau me kan vertellen wat ik fout doe. Via de mail stuur ik het screenshot. Ik zie voor me hoe Lau zijn slapen masseert en bidt om kracht.

Lau: Nee, je moet echt even naar Programma’s –> Google Drive. De map is altijd wel beschikbaar, maar hij moet actief bezig zijn met synchronisatie. Dan krijg ik in de taakbalk, naast de klok, een icoontje.
Ik: Wat moet ik dan aanzetten?
Lau: Start –> All Programs –> Google Drive –> Google Drive. Dan doet hij het vanzelf.

Braaf klik ik op het starticoontje en tik ik ‘Google Drive’ in. Daar staat een programma, waar ik op klik. En… ik kom in exact hetzelfde mapje terecht als net via Windows Verkenner.

Ik: Nu zit ik precies in hetzelfde scherm als daarnet.
Lau: Ja, dat klopt. Maar als het goed is gaat hij nu synchroniseren. Ik heb van het weekend aan een bestand gewerkt, maar hier op mijn werk heb ik in de Drive een oudere versie daarvan.
Ik: Hij doet nog niets. Tenminste, ik zie geen icoontje rechtsonder verschijnen.
Lau: Hmm, raar.
Ik: Welk bestand heb je nodig?
Lau: Full Proposal, in de map PhD.
Ik: Ik zie hem hier. Hé, zal ik het je anders even mailen?
Lau: Graag.

Het is niet erg als je een debiel bent, zolang je zelf maar oplossingen aandraagt om je imbeciliteit draaglijk te maken voor je omgeving.