Ik lijk wel een wijf

Blijkbaar heb ik dusdanig veel kleding dat ik er half Monaco mee aan kan kleden. Als half Monaco zou bestaan uit vrouwen die hun billen tevergeefs willen downsizen met oversized vesten, meisjes met anorexia en depressievelingen.

Zee aan ruimte
Niet lang geleden ben ik verhuisd, vandaar de analyse van de kledingvoorrraad. In mijn vorige huis had ik -hou je vast- twee tweepersoonskledingkasten tot mijn beschikking. Niet eens voor handdoeken en lakens. Daar had ik een andere kast voor. Ook had ik twee aparte kasten voor schoenen. Aparte kledingdozen voor de miljoen bikini’s, slipjes en BH’s. Welja, ook een aparte doos voor maillots. Ruimte zat, dus de noodzaak om af en toe eens wat weg te doen was er niet.

Veel voor weinig
Toch vond ik, zoals veel vrouwen, dat ik niets had om aan te trekken. To be fair: de bergen kleding zijn het resultaat van het nooit weggooien van kleding sinds mijn veertiende. Ik weet niet zozeer of dat ligt aan mijn gemakzucht of aan de hamsteraar die diep in mij schuilt. Ik beschouw mezelf in ieder geval niet als een buitensporige kledingshopper. Ik had of maakte daar nooit een groot budget voor. Toch ben ik wel degelijk regelmatig met grote, volle kledingtassen thuis gekomen. Dat kan niet anders. Mijn motto was vast ‘veel voor weinig’ bedenk ik me, als ik de talloze H&M’metjes en Vero Modaatjes rondschuif.

Dikke muppet
Het is duidelijk dat ik door verschillende periodes ben gegaan. De kleertjes die ik bewaard heb uit mijn tienertijd (TE klein!), de kleren die ik gekocht heb voor als ik nog een paar kilo extra zou verliezen (TE klein!), de stapels kleding waar ik vast later nog wel in zou passen (zucht!) Het te veel aan zwart. Zwarte truien, zwarte vesten, zwarte broeken: het lijkt wel een begrafenis in het overgrote deel van mijn kast. En de grote variatie aan maten verklapt mijn flinke gejojo. Een wollige trui met donkerbeige, lichtbeige en goudkleurige streepjes klinkt cute, maar ik weet nog heel goed hoe ik er bijliep als een dikke muppet.

Sex and the City inspiratie
In mijn nieuwe huis moet alles in één eenpersoonskledingkast passen (en met een beetje smokkelen in twee eenpersoonskasten, maar dat zeg ik niet hardop, want dat betekent dat een zeker ander iemand in moet schikken.) De mooie, duurdere en nieuwe jurkjes moeten daar natuurlijk goed in kunnen schitteren. Na kofferbakladingen aan kleding te hebben gedoneerd aan het goede doel, is het tijd voor een final selection. Ik heb nu eindelijk overzicht over wat ik echt graag nog aan wil trekken en wat eigenlijk toch echt niet. Een beetje hulp kan overigens geen kwaad, dus dat wordt een take-toss-avondje met champagne.

Next project: crèmetjes/toiletspulletjes! Ik lijk wel een wijf.

© Beeld: Chantal Straver