Ik voel nattigheid…

Het kost mij een bijna onmenselijke moeite om me los te rukken van interessante gesprekken. Je zult mij niet naar bed zien gaan, ik bied niet aan om drankjes te halen, ik hou mijn plas liever op dan me te excuseren en twee minuten te missen. Dat kan natuurlijk nooit goed gaan.

Zo bleek wel afgelopen zomer. Ik was met een groep op vakantie en ’s avonds kwam de drank op tafel, kwamen de tongen los en voelde ik me als een vis in het water. Met iets te veel water (of nouja, wijn). Het peil liep steeds hoger op, waardoor ik de druk op mijn blaas voelde toenemen. Maar ik was verwikkeld in een gesprek waar ik niet van weg wilde lopen. Dus bleef ik zitten.

Een voor een taaiden de andere deelnemers af. Ik stopte geen extra vloeistof meer in mijn lijf en het ging prima met me. Zolang ik me zo min mogelijk bewoog, kon de urine nergens naartoe. Op een gegeven moment ging ook de laatste gespreksdeelnemer naar bed en ik bleef nog even zitten om wat op mijn telefoon te pielen. Het leek me beter om het rustig aan te doen dan naar de wc te rennen, want dan zou het sowieso misgaan.

Zodra iedereen in bed lag, stond ik op voor de tocht naar het toilet. Het was pak ‘m beet tien meter lopen en ik kan je zeggen: tien meter is nog nooit zo ver geweest. Toch ging het goed. Ik was al twee meter onderweg en er was nog niets uitgelekt. Maar toen ik aan de derde meter begon, braken de sluizen. Ik voelde een druppel ontsnappen en in mijn broek terechtkomen. Tot zover niks aan de hand, ik zou de broek gewoon uitwassen. Nu moest ik me alleen wel écht haasten.

Tegen mijn verstand in begon ik te rennen. Dat was het signaal voor mijn blaas om – zoals ik al had verwacht – alle scrupules te laten varen. Voor ik wist wat er gebeurde, lag de inhoud van ongeveer anderhalve wijnfles op de vloer.

Het is verbijsterend hoe snel je dan ineens kunt handelen. Ik haastte me naar mijn kamer, trok al mijn kleding uit en droogde met een handdoek zo goed mogelijk mijn lichaam af voordat ik een badjas aantrok. Daarna gebruikte ik dezelfde handdoek en nog een tweede om de plas in de gang weg te halen. Mijn belangrijkste zorg op dit moment was of er iemand naar buiten zou komen die zou vragen wat ik in hemelsnaam aan het doen was. Ik vond alles prima, maar ik wilde niet uitleggen wat er gebeurd was.

De doorweekte handdoeken stopte ik in een plastic tasje, dat ik weer in een ander tasje deed en stevig dichtbond. Daarna nam ik zelf een douche die weliswaar alle viezigheid wegspoelde, maar niet het schaamtegevoel. Ze zeggen weleens dat als niemand kijkt, het niet telt. (Waarbij je ‘ze’ mag lezen als ‘Kinderen voor Kinderen’.) Nou, in dit geval denk ik toch dat het anders is. Het telt. Ik ben een volwassen vrouw en ik heb niet alleen in mijn broek geplast, maar mijn hele blaasinhoud uitgestort over de vloer van een vakantiehuisje. Ik schaam me nog steeds dood.

Foto: Nickd
Viva Ongecensureerd is het anonieme account waarmee Viva-bloggers blogs schrijven die ze liever niet plaatsen onder hun eigen naam. Elke week vind je op deze plek een onthullend blog, geschreven door één van de bloggers. Wie welk stukje heeft geschreven, blijft geheim…