Ik was een Facebook-slet

Ik kreeg er geen genoeg van. De één na de ander voegde ik toe, maar ik liet mezelf ook graag toevoegen. Mannen, vrouwen, het kon me niets schelen. Een enorme Facebook-slet, dat was ik.

Ik vond het een prachtig medium, omdat ik door Facebook niet alleen nieuwe vrienden leerde kennen, het bracht me ook in contact met mensen die ik jaren geleden uit het oog was verloren. Wat was het leuk om een duik te nemen in de levens van al die mensen, te zien wat zij deden, op afstand meegenieten van hetgeen hen bezighield. Dat was natuurlijk een ordinair staaltje pottenkijken, maar ik vond het heerlijk, ondergedompeld in de wereld die familie, vrienden en kennissen heet.

Eentonig
Die liefde is inmiddels behoorlijk bekoeld. Fantastisch hoor, zoveel mensen om je heen, maar het wordt zo langzamerhand wel heel eentonig. De dag begint met die ongelooflijke positivo die me vertelt het beste van mijn dag te maken en die me uitlegt waarom maandag juist een dag vol kansen is. Daarna verschijnt er een batterij aan foto’s van hondjes, katjes, kindjes en goudvissen die het afgelopen weekend de meest schattige dingen hebben gedaan.

Dan is het tijd voor de spreuk van de dag. Één of ander ontzettend positief en inspirerend citaat van iemand die in het dagelijks leven zo depressief is als een dropveter en mij komt vertellen waarom het leven de moeite waard is. Minstens zo positief zijn de prachtige uitzichten tijdens de lunch, die me tonen in wat voor beeldschoon land we leven. Niet lang daarna is er altijd wel iemand die met een ‘heerlijke groep vrienden’ gaat eten die avond en nu alvast aan het fijne avondmaal begint.

Zo rond het avonduur stromen de foto’s van de meest wilde gerechten binnen en niet lang daarna is er altijd wel iemand die deelt dat het tijd is voor een heerlijke avond op de bank met een wijntje en een goed boek.

Onrealistisch positief
Begrijp me niet verkeerd, ik hou juist enorm van positieve mensen en ben wars van de ‘dat heb ik weer’-mentaliteit, maar mijn God, als ik Facebook moet geloven, leidt iedereen een fantastisch positief leven, met heerlijke vrienden, fantastische avonden, sublieme weekenden en worden er elke dag de meest culinaire creaties in elkaar gedraaid, want het leven moet je vieren.

Het spijt me, ik vind maandag de stomste dag van de week, vrienden zijn niet altijd kermis, en op mijn bord liggen meestal gewoon aardappelen, doperwtjes en een stukje kip. Retesaaie foto, ik weet het, maar dat is de realiteit. Ik begon me er oprecht aan te irriteren, maar het duurde even voordat ik me realiseerde waarom. Al die mensen waren mijn vrienden niet! Ik begon aan een opruimslag en verwijderde langzaam maar zeker iedereen met wie ik in de ‘echte’ wereld geen contact meer had.

De irritaties verdwenen als sneeuw voor de zon. Waarom? Omdat de mensen die overbleven de mensen waren in wie ik in het ‘echte’ leven ook energie steek, mensen die ik graag om me heen heb, en zij (hopelijk) mij. Het ironische van alles? Mijn Facebook-account bestaat nu nog maar uit een handjevol mensen, mensen die ik in het echt regelmaat zie, spreek, mail enzovoort. En daar heb ik Facebook dus helemaal niet voor nodig!