Blog Daisy: Ik wil niet op mijn ouders lijken

Ik wil niet worden als mijn ouders

Jarig was-ie, die vent van mij. En ik gaf hem een reisje Friesland cadeau.
Friesland, want daar zijn we nog nooit geweest.

Dus daar gingen we, in onze oude Volvo naar ‘Fryslân’. De zon scheen en we aten onderweg – in de te warme auto – kleffe broodjes kaas. Zoals we dat vroeger met onze ouders deden. Hij met de zijne, ik met de mijne.

Camping
Hij vertelt verhalen over de camping. Over de warme zomerdagen en de donder en de bliksem en dat hij dat zo gezellig vond; zo ’s avonds met zijn allen binnen, na een warme zomerdag, terwijl de regendruppels vielen op het gras.
Ik over natte washandjes in boterhamzakjes, die mijn moeder altijd in de grote blauwe koelbox van mijn vader deed. Voor vieze toetjes en handjes.
Gevuld ook – die blauwe koelbox van mijn vader – met krentenbollen van de de bakker, het liefst met oude kaas. Over dat-ie aan het einde van de straat al leeg was, die koelbox van mijn vader. En dat ‘broertje-ongeduld’ altijd na het laatste broodje vroeg of we ‘er’ al waren.

Aanmaaklimonade
Over hoe mijn vader altijd reed, met mijn moeder naast hem. En hoe mijn moeder hem dan een broodje gaf en soms een slokje aanmaaklimonade. En hoe hij dan lief naar haar lachte.
Over hoe hij soms zomaar zijn straatmakershand op haar volle bovenbenen legde.
Zoals vriendlief dat nu bij mij doet, terwijl we kijken naar windmolens en het water dat het zonlicht weerkaatst.

En hoe ik zwoer nooit te worden als mijn ouders. Hoe ik alles anders – beter – zou doen.

Over hoe ik zou willen dat ik nu mijn ouders was. Gewoon zoals ze waren.

CC foto: Chris Chan

Lees hier meer blogs van Daisy