Blog Sophie: Ik word gek van mijn kinderen

ik word gek

‘Mijn god eej, spits hier voorbij. Hoe doe jij dat in godsnaam?’, appte een vriendin gisteren. Het was een goed moment om dat te vragen, want ik kwam zoals gewoonlijk weer eens een arm tekort.

A2 had in een driftbui de komkommer van tafel gegooid, die ze op moest rapen van mij. A1 benutte deze gelegenheid om van tafel weg te lopen en C3 zette het op een krijsen omdat haar volgende groentehap maar niet kwam.

Het duurde even voordat ik tegen dit soort situaties kon. Eerst probeerde ik het met mindfulness. Tijdens zo’n kleine crisis zei ik tegen mezelf: ‘het is nu eenmaal zo. Het is nu eenmaal zo.’ Dat hielp. Even. Want al snel volgde: ‘WAAROM gaat het hier nou eens NOOIT hoe IK het GOD-VER-DOMME wil!’

Fuck het consultatiebureau

Dus ik moest een stapje verder. De tweede keer zei ik tegen mezelf dat het maar een fase was. Een fase. Echt een fase. Over een maand is het misschien allemaal weer voorbij. Maar dan zakte ik even in een fenomenale depressie, omdat er ALTIJD fases zijn. En het zo NOOIT, maar dan ook NOOIT veranderen.

De derde keer zei ik: Fuck dat consultatiebureau met dat kutadvies om alle kinderen tegelijkertijd eten te geven. C3 kreeg voortaan een groentehap om 16.00 uur. Hoppa. Twee armen voor twee kinderen: dat is vast genoeg. Maar C3 dacht: wat maak je me nou? Mag ik niet mee-eten? En ging uit frustratie de tafel doorzagen met haar doorkomende tandjes. En geloof me: dat is niet zo relaxed eten.

Ik word gek

Gelukkig heb ik het nu gevonden. Als A1 weer eens eten weigert omdat er een stukje groente ter grootte van een amoebe tussen haar spaghetti zit, als A2 doodleuk haar volle bord omkiepert op tafel, als C3 25 keer haar speeltje laat vallen en het vervolgens op een blèren zet, ja dan zing ik gewoonweg in mezelf: I’m going slightly mad. Ja, van Queen. En ja, dat helpt. Echt.

queen mad

Dus dat antwoordde ik mijn vriendin. Bijkomend voordeel is dat ik nu alleen maar de titel van dat liedje hoef te appen en ze weet hoe laat het is. Ja, inderdaad, tijd om eens rond 19.00 uur naar een restaurant te gaan met z’n tweeën en die papa’s het eens op laten lossen. Want: I want to break freequeen free

Hagelslag

En toegegeven, nu ik met drie zieken thuiszit en de een nog meer aandacht nodig heeft dan de ander, ja nu zing ik het ook wel eens. En als ze hard aan het schreeuwen zijn tegen elkaar ook. En als ik uitgezongen ben en de crisis is nog niet bezworen…dan zet ik een pak pure hagelslag aan mijn mond. En eigenlijk helpt dat het allerbeste.

Beeld: iStock