Het interesseert me geen ^%$& wat je van me denkt

Zo af en toe kom je ze tegen in je leven, mensen die de titel van deze blog heel stellig uitspreken, inclusief scheldwoord, om nog maar eens extra te benadrukken hoe weinig jouw mening over hen ze kan schelen. Mijn ervaring is dat er maar zelden iets van waar is, sterker nog, hoe stelliger de uitspraak, hoe minder waarheid er in zit. Om de simpele reden dat als het je écht niet boeit wat ik van je denk, je ook niet de drang voelt om me dat te vertellen.

Wat is je motivatie?
Ik mag dan een hekel hebben aan die uitspraak, de achterliggende gedachte vind ik fantastisch. De wereld zou een veel betere plek zijn als we ons niet langer bezig zouden houden met wat mensen van ons denken, maar dingen puur en alleen zouden doen vanuit onze intrinsieke motivatie, onze eigen behoefte om dingen goed te doen, in plaats van alles te laten kleuren door de mening van een ander. Hoe mooi ik die gedachte ook altijd heb gevonden, mij lukte dat voor geen meter. Ik kon mezelf voorhouden dat het me niet zoveel kon schelen wat een ander van me dacht, maar ergens in mijn achterhoofd speelde toch altijd de gedachte: hoe zou dit overkomen, wat voor signaal geef ik hiermee, begrijpt hij/zij wel precies hoe ik het bedoel.

Tot vorig jaar.

Lelijk incident
Vorig jaar raakte ik verwikkeld in een lelijk incident, een incident waarbij ik met de beste wil van de wereld trachtte om iets goed te doen, maar waarvan ik van tevoren wist dat ik er als de grote klootzak uit naar voren zou komen. Het was het moeilijkste dat ik ooit heb moeten doen, wéten dat wat je doet noodzakelijk en goed is, en je tegelijkertijd bewust zijn van het feit dat de mensen die je ermee helpt, het je nooit zullen vergeven. Het was een uiterst pijnlijke les, eentje die me dwong om lang en goed in mijn eigen geest te duiken. Waarom doe ik dit? Is mijn motivatie daadwerkelijk oprecht, en is de mening die men hierna over mij heeft belangrijker dan het feit dat de situatie daarna beter zal zijn?

Het ging niet over één nacht ijs, je kunt niet zomaar besluiten dat het je niet boeit hoe een ander over je denkt. Maar nu, een jaar verder, heb ik dat stadium bereikt, en begrijp ik ook eindelijk het verschil en daarmee weet ik ook eindelijk waarom ik de woede altijd voelde opborrelen als iemand zo stellig zei: ‘Het interesseert me geen ^%$& wat je van me denkt’. Het is namelijk prima, als het je niet boeit wat een ander van je denkt, maar niet als dat betekent dat je maar doet waar je zin in hebt, en geen rekening houdt met anderen. Dan ben je namelijk gewoon een eikel.

Positief
Ik geloof heilig dat je in het leven moet proberen om de beste persoon te zijn die je kunt zijn, voortdurend op zoek naar verbetering, voortdurend kijkend naar je eigen zwakke en sterke punten. Als je daadwerkelijk tegen jezelf kunt zeggen dat je dat doet, dat je respect hebt voor anderen, rekening houdt met mensen, het beste voor hebt met jezelf en iedereen om je heen, ja, dan is het prima als het je niets boeit wat een ander van je denkt.

Want als je leeft uit de intrinsieke motivatie om positief en respectvol te zijn, dan maakt het niet uit of de rest van de wereld dat begrijpt. Jij weet hoe het bedoeld is, dat het puur is en dat is genoeg. Immers, het is makkelijker om jezelf te wapenen tegen de kritiek van anderen, dan 16 miljoen mensen te overtuigen van je bedoelingen.

Beeld: deklofenak / 123RF Stockfoto