Jan: ‘De man deed wat mij nog nooit was gelukt: hij gaf geen krimp’

Baby brabbels met Jan Hermsen

Kersverse vader Jan (39) deelt zijn papa-perikelen met ons. Hij is vader van baby Daantje en wist vanaf de geboorte eigenlijk al gelijk: zijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Lees ook:
Jan: ‘Ze had toch wel één appje kunnen sturen tijdens het voeden om te vragen hoe IK me voelde?’

Ik stond vanochtend de camper winterklaar te wassen. Iets later dan gedacht, want het vroor nog om 8 uur. Had ik ineens een uurtje over om koffie te drinken en weemoedig terug te denken aan de zomer. In Zeeland.

Op de warmste dag OOIT in Nederland trokken we in alle ochtendfrisheid richting de kust. Cadzand. Want daar is verkoeling, zijn er geen muggen en ontvangen de Zeeuwen je vriendelijk. Want zo zijn ze.

Rond het middaguur arriveerden we. Onze dochter was al een tijdje klaar met maxi cosi zijn: drijfnat, rood aangelopen en wit uitgeslagen kroop ze met veel gevoel voor dramatiek de camper uit. Het was een slordige 37 graden. En volgens code oranje waren we er nog niet. De eigenaar taxiede ons, op zijn (onvermijdelijke) zitmaaier, richting logeerplek. In de wijde omtrek was geen zuchtje schaduw te herkennen. Gelukkig hadden we een luifel. Als we de camper dan met de rug naar de middagzon (en de rest van de camping) konden zetten, zou onze dochter in ieder geval niet direct levend verbranden.

‘Zijn anekdote indiceerde dat het hem menens was’

Daar dacht de man anders over, want met de rug naar het publiek was niet zoals het hier ging. ‘We zijn een sociale camping.’ We vonden ‘sociaal’ een originele woordkeuze en kwamen voorzichtig aanzetten met argumenten als oververhitting, extreme omstandigheden, warmste dag ooit, code oranje, en dat onze baby in de brandende zon met aflandige wind (wat nou verkoeling van zee!) helemaal zou WEGFIKKEN.

Maar nee, ‘hier hebben we regels, anders wordt het onbeheersbaar.’ Zijn daaropvolgende anekdote indiceerde dat het hem menens was: ‘Laatst was hier een man met hartproblemen. Hij was kortademig. De parkeerplaats lag te ver weg voor hem. Daarom wilde hij de auto naast de tent zetten, zodat hij niet hoefde te lopen.’ ‘Dus dat mocht gelukkig wel,’ zei m’n vriendin, die zich nog opvallend afzijdig had gehouden, maar intern wegbrandde van ingehouden woede, zo verried haar linker wenkbrauw. ‘Nee, want als we daaraan beginnen, is het einde zoek.’

Wat volgde was een door pure moederliefde aangedreven korte, maar zeer hevige verbale rechtse directe. De man deed wat mij nog nooit was gelukt: hij gaf geen krimp. Onaangedaan stoïcijns stapte hij op z’n Zeeuwse zitmaaier en reed weg met de boodschap dat we ons geld terug konden krijgen, als we dat wilden. Dat wilden we best, maar naar een andere camping zoeken was echt geen optie in deze Zeelandse bakoven, dus parkeerde ik de camper op sociale wijze in, en maakten we er het beste van. De rest van de dag hebben we doorgebracht in het douchegebouw. Het was er heerlijk koel met zoet water in overvloed, veel beter nog dan een dagje zee.

Gelukkig had ik m’n zwembroek al aangedaan op de camping, zodat ik met een gerust hart toe kon geven aan mijn chronische emotionele incontinentie’

De volgende dag was de hitte verdreven. We togen opgewekt richting strand. Het bleek eb. Dus eerst moest ik onze Joolz DAY (Don’t fucking Adapt Yourself) een kilometer lang achterstevoren lopend door het mulle zand richting vloedlijn slepen – Mental note: koop of lease een bolderkar voor toekomstige stranddagen.

Eenmaal aangekomen, pakte ik mijn dochter in mijn armen, en liep tot kniehoogte het water in. ‘Kijk, dit is nou de zee waarover we vertelden,’ zei ik. Ze antwoordde in stilte, door minutenlang onophoudelijk met grote ogen en open mond naar al het water in die grote badkuip om haar heen te staren. En wanneer ze haar ogen even wegdraaide en mij lachend aankeek, zag ze de zilte zee weerspiegeld in mijn zoute, waterige ogen.

Ik liep nog wat verder het water in. Gelukkig had ik m’n zwembroek al aangedaan op de camping, zodat ik met een gerust hart toe kon geven aan mijn chronische emotionele incontinentie die zich sinds acht maanden van me meester heeft gemaakt.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.