Jan: ‘Ze had toch wel één appje kunnen sturen tijdens het voeden om te vragen hoe IK me voelde?’

Baby brabbels met Jan Hermsen

Kersverse vader Jan (39) deelt zijn papa-perikelen met ons. Hij is net vader geworden van Daantje en wist vanaf de geboorte eigenlijk al gelijk: zijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Lees ook:
Jan: ‘We lieten onze dochter achter in het washok. Wat konden we anders?’

Ik was ziek. Heel ziek. Nee, maar echt. Dood- en doodziek.

Twee lange dagen lag ik in bed met koorts(stuipen), hevige bot- en spierpijn, krankzinnige keelpijn en godsgruwelijke moeheid. Een eerste overwaaisel van de kinderopvang. De dochter was een paar dagen ervoor het pineutje.

Wat wel echt superzielig was. Tot veertig graden was ze opgewarmd en ze huilde door-merg-en-been-huiltjes. Mijn hart brak ervan. Net als de nachten trouwens. We waren weer terug in de Begintijd. Toen voeden om de drie uur gemeengoed was en ik dagelijks om twee uur ‘s nachts kruikjes stond op te warmen. Ik bleek het best gemist te hebben. Zo nachtelijk bezig zijn. En terwijl ik door het raam in het donkere niets staarde, en dacht aan de tijd die maar voorbij raast, vrat ik met een lichte melancholie in m’n stemming de koude boerenkool op die ik op het fornuis had gevonden.

Toen was ze ineens beter. En kon ze ook ineens staan. Megasprongetje en iedereen weer vrolijk.

Van korte duur was dat geluk. Want papa werd ziek. En ziek zijn mét kinderen is dus heel wat anders dan zonder. Voorheen kon ik rustig liggend in bed aan mijn herstel werken, met veel dutjes, thee, hier en daar een Netflixsessie en veel bokkenpootjes en bolognesechips (je moet je lichaam geven waar het behoefte aan heeft). Ik hoefde er alleen uit te komen om echt het noodzakelijke schrijfwerk te verrichten. Nu moest ik me ineens ook met mijn half vergane lichaam richting verschoningsunit slepen, om met mijn laatste krachten dochterlief van een schone luier te voorzien. Om daarna met echt het allerlaatste restje energie puffend en kreunend de door mijn vriendin gemaakte soep op te warmen, omdat zij zo nodig moest kolven.

‘Ik had zélfs het idee dat ze niet eens opmerkte dat ik stervende was’

Natuurlijk, ze had de nachten hiervoor amper geslapen. Onze dochter had echt eindeloos aan de tiet gehangen, de enige manier om haar rustig te krijgen. Ze had het ook zwaar. Maar ja, dat was niks vergeleken bij de hel waar ik nu in was beland. Ik had zélfs het idee dat ze niet eens opmerkte dat ik stervende was.

Maar ik vermande me, en keek het even aan. Accepteerde het gebrek aan zorg en interesse in mij. Als een man. Want er is tegenwoordig een belangrijker persoon in ons leven dan ik. Toen, na een uur ongeveer, hield ik het niet langer en vroeg aan mijn vriendin waarom ze verdomme wel 24 uur paraat staat als onze dochter iets heeft, maar mij VOLLEDIG aan mijn lot overlaat als ik boven lig te creperen in bed. Ze had toch in ieder geval wel één appje kunnen sturen tijdens het voeden om te vragen hoe IK me voelde?

Uiteraard werkte dit alles contraproductief. Op z’n zachtst gezegd. Want ondanks mijn terminale gesteldheid, kreeg ik de wind volledig van voren. Dat ik nog wel wat van mijn dochter kon leren, hoe elegant die met ziek zijn omgaat. En dat er maar één grote baby in huis is. Drie keer raden wie! Oh ja, en dat bevallen dus echt heel anders is dan dat klotegriepje van mij…

En meer van dat soort spiegels. Het duurde drie dagen, twee bossen bloemen en vier repen chocola voordat ik dit weer recht had gebreid.

Een week later.

Ik bleek toch niet dood te zijn. Maar wel opnieuw ziek. Een griepje dat ik ditmaal deelde met vrouw én kind. Drie voor de opvangprijs van één.

‘In grote vertwijfeling bleef ik liggen’

Uiteraard voelde ik me hondsberoerd. Mijn vriendin deelde me droogjes mede dat ze het virus van de dochter te pakken had, stopte twee paracetamol in haar mond, stond kordaat op mét de dochter, maakte het fruitontbijtje klaar, deed de bonte was en begon met ramen lappen. Mijn dochter snotterde en niesde beneden dat het een lieve lust was, en ging ondertussen gewoon door met apenkooien, dingen aanwijzen, dingen uit de kast trekken en dingen in haar mond stoppen.

In grote vertwijfeling bleef ik liggen. Kon werkelijk geen ledemaat verroeren.

Want zou bevallen dan inderdaad écht zoveel zwaarder zijn dan dit…

Over Jan

Jan is 39 en is kersverse vader van Daantje. Hij neemt je mee in zijn leven dat NOOIT meer hetzelfde zal zijn. Voor VIVA.nl schrijft hij over elk klein en groot dochterlief en -leed.  Als Jan niet tot aan zijn ellebogen in de poepluiers zit, is hij tekstschrijver en vertaler voor zijn eigen tekstbureau Hermsen Schrijfwerk.

Lees ook:
‘Acht dagen met je gezin op pad.
Is dus veel leuker dan je zou denken’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.