Jan: ‘Niemand is een binnenmens, en die van ons dus ook niet’

Baby brabbels met Jan Hermsen

Kersverse vader Jan (39) deelt sinds kort zijn papa-perikelen met ons. Hij is net vader geworden van Daantje en wist vanaf de geboorte eigenlijk al gelijk: zijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Lees ook Jan’s blog van vorige week:
‘Het gezin liet ik even de boel, en en passant bedacht ik ook gelijk een nieuwe naam voor ‘papadag”

De camper was weer opgelapt. Tijd voor een eerste kampeertripje met het gezin. Niet te ver. De heuvels van Groesbeek, 12 km verderop, waren avontuurlijk genoeg voor nu.

Na een halve zaterdag vakantiegevoel oproepen in de vorm van (strak) organiseren, (supervriendelijk) overleggen en (ultramindfull) inpakken, knorden we richting de Duits/Nederlandse grens.

De camper werd gestald, de spullen uitgeladen en de dochter werd neergelegd op een kleedje in het gras. Niemand is een binnenmens, en die van ons dus ook niet. Eindelijk was ze verlost van het juk van een stadse bovenwoning. Kirrend en achteruit tijgerend baande ze zich een weg van het kleed naar een echte ondergrond. Waar ze zich een middag lang vermaakte met kijken, en gras plukken.

Ondertussen werd aan de andere kant van de heg een schuur gebouwd met behulp van cirkelzagen en Polen. Geeft toch niks.

Drie uur later verhuisden we 100 meter naar rechts. Het was mooi geweest met de herrie. Als goedmaker kregen we een glooiend uitzicht inclusief heel veel paarden. Waar paarden zijn, zijn vliegen. En waar een open raam is, vliegen ze naar binnen. Twee dozijn schoon aan de haak. Van latere zorg, want eerst moest er gegeten worden. Het gasfornuis in de camper lekte gas volgens de garage. Dan maar ouderwets op een pitje buiten. Maar het regende, en de dochter begon te huilen, en er lag veeeel te veel zooi onder de luifel, en het was goed zo. Dus werd het pizza. Keurig netjes binnen 45 minuten Thuisbezorgd over de campinghaag heen.

‘Twee dozijn strontlopers werd vakkundig door het Volkskrant Magazine voorgoed op zijn plek gemept.’

Na de pizza was het vliegen vangen geblazen. Want niks zo irritant als ‘s ochtends om 6 uur wakker gebromd worden door moeder natuur. Twee dozijn strontlopers werd vakkundig door het Volkskrant Magazine voorgoed op zijn plek gemept. Daarna speelden we wat in de camper met onze dochter. Om 9 uur viel ze doodmoe in slaap. Een Persoonlijk Record.

We verhuisden naar buiten en konden nog net het vredige getik van de laatste regendruppels op luifel en camper meepikken. We genoten van de verfrissende zonsondergang en de jaren ’90 beats uit een lokale feesttent, 300 meter verderop. Rond middernacht was de partij voorbij. De Karmeliet was op. We kropen erin. Ik hoorde een mug zoemen, twijfelde even over een nieuwe kruistocht, maar liet het erbij. De kans op een ontwakende dochter was te groot. Zelden pakte een afweging slechter uit dan deze.

‘De vliegen bleken slechts een afleidingsmanoeuvre van de natuur.’

Om 7 uur werd ik wakker van geschreeuw, niet van mijn dochter, maar van m’n vriendin. Onze dochter zat volledig onder de bulten! Waterpokken, builenpest en scheurbuik gecombineerd, was er niks bij. Boven het bed hing een leger aan muggen vleugelwrijvend uit te buiken. Elf telde ik er in de gauwigheid. Goed voor 52 rode stipjes op voorhoofd, oortje, lip en handjes. De vliegen bleken slechts een afleidingsmanoeuvre van de natuur. Uitgekookt als ze is.

Dus nam ik het magazine weer ter hand. Na 10 minuten zat het onder mijn babybloed, maar de zoemende armada was voorgoed naar de eeuwige jachtvelden gestuurd. De dochter was gewroken en de dikke ouderlijke #faal enigszins rechtgezet.

Daarna gingen we wandelen. Door een bos. Met eiken. Op een goed moment keek ik naar boven, toch nieuwsgierig naar een eventuele processie. Het bleek hoogmis te zijn. We keerden direct om, pakten onze spullen in en om klokslag drie uur waren we weer veilig boven in de woning.

Niemand is een binnenmens. Maar ik overweeg serieus om pionier te worden op dat gebied.

Over Jan

Jan is 39 en is kersverse vader van Daantje. Hij neemt je mee in zijn leven dat NOOIT meer hetzelfde zal zijn. Voor VIVA.nl schrijft hij over elk klein en groot dochterlief en -leed.  Als Jan niet tot aan zijn ellebogen in de poepluiers zit, is hij tekstschrijver en vertaler voor zijn eigen tekstbureau Hermsen Schrijfwerk.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.