Jan: ‘Acht dagen met je gezin op pad. Is dus veel leuker dan je zou denken’

Baby brabbels met Jan Hermsen

Kersverse vader Jan (39) deelt sinds kort zijn papa-perikelen met ons. Hij is net vader geworden van Daantje en wist vanaf de geboorte eigenlijk al gelijk: zijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Lees ook Jan’s blog van vorige week:
‘Ik vraag of ze gek geworden is, of ze op wil sodemieteren en dat ze zowel de vanillevla als de brownie mag achterlaten’

We reden over een Siciliaanse snelweg. Onze dochter hadden we nét te veel uitgeput. Iets te lang geluncht, iets te lang geslenterd over de zonovergoten boulevard. Limoncello, dolce vita, je kent het wel.

Ze krijste het uit van de honger. Maar alle babychipito’s waren op, en het fruithapje hadden we laten staan bij het bankje aan zee. De eerste afrit stond gepland over 20 km en met al die fiatpanda-idioten die rakelings inhalen tot kunst verheven hebben, weigerde ik ons leven voorgoed te parkeren op de te smalle vluchtstrook. Ondertussen hoorde ik het ‘etuh’ ‘etuh’ op de achterbank in frequentie en volume aanzwellen.

‘Er zat maar één ding op: rijdend voeden.’

Zelfs meende ik een ‘tiet’ te ontwaren tussen het gehuil door. Er zat maar één ding op: rijdend voeden. Borst eruit, schuin overhellen naar rechts en drinken maar. De tunnel die het startsein gaf voor voedertijd duurde niet eindeloos. De vier blikken van de leden van het Italiaanse gezin dat ons inhaalde vlak nadat we de tunnel hadden verlaten, waren onbetaalbaar. Ik hou écht van voeding uit een borst.

Acht dagen met je gezin op pad. Is dus veel leuker dan je zou denken. Ten opzichte van het zonovergoten eiland, het lokale eten en de wijn had ik, uiteraard, geen negatieve voorgedachtes. En ook werkvrij zijn en quality time met vriendin en dochter zag ik zitten. Maar het vliegen, het rijden, het regelen, het afstemmen, het continu samenzijn en het NUL ruimte voor jezelf, dat baarde me toch wat zorgen. Ik bedoel, noem me een typische man, maar ik wil er gewoon zomaar op uit kunnen trekken, als ik daar de innerlijke drive toe voel. Kan dus niet meer als je een baby hebt, en op een eiland zit.

Maar het simpele ritme, volledig afgestemd op onze dochter met, op de dagelijkse zwemsessie na, weinig ruimte voor veel persoonlijke uitspattingen, bleek juist enorm rustgevend te zijn. En dan ’s avonds als ze op bed ligt wijn drinken en pasta vreten tot je er anti van wordt, en hup! met een volle maag direct naar bed.

De dochter sliep alleen niet echt jofel door. Gelukkig was er ook ’s nachts weer die heerlijke uitvinding: voeding uit een borst. Een natuurlijke bron die mijn vriendin overal mee naar toe kan nemen en onze dochter direct het zwijgen oplegt en, eerlijk is eerlijk, de vader ook vrij gemakkelijk, na het zakken van de pastakrampen, zonder al te veel verdere taken weer in slaap laat sussen.

‘Want zo’n vakantiemes snijdt niet, maar bindt dus mooi wel aan twee kanten.’

Verliefder dan ooit werd ik. En dat was wederzijds. Want zo’n vakantiemes snijdt niet, maar bindt dus mooi wel aan twee kanten. Niks is mooier dan elke dag samen in alle rust opstaan, ontbijten, dutje doen, een stadje in sneltreinvaart bezoeken, lunchen, terugrijden, spelen, lachen, Italiaanse poepluiers verschonen, avondwandelingetje maken en de zon de zee in zien zakken.

De Sicilianen versterkten de amore alleen maar. Ik ken geen ander volk dat zo massaal bambino’s aanbidt. Waar we ook liepen: overal werd ze omarmd en aanbeden, met haar grote ogen, stralende lach en blije humeur. Alsof Maria zelf voet aan eiland had gezet. Zelfs de grootste, stoerste, volgetatoeëerdste bouwvakkers kwamen hun hoogwerkers uitgeklauterd om onze prachtige dochter te overladen met liefde en ciao bella of bello (tja, genderneutraal gekleed zonder roze speldje in het te weinige haar).

En toen waren we weer thuis. Ik mocht iets langer blijven liggen, want later die ochtend moest ik weer hard aan het werk, en mijn vriendin snapt dat. Toen ik de kamerdeur opendeed, zat mijn dochter al tripp trapp aan de fruithap. Ze keek me aan, begon te schaterlachen, strekte haar armpjes naar me uit en zei voor het eerst het magische woord.

Papa.

Ja hallo, probeer dan maar eens een column te schrijven die NIET van dochterliefde doordrenkt is.

Over Jan

Jan is 39 en is kersverse vader van Daantje. Hij neemt je mee in zijn leven dat NOOIT meer hetzelfde zal zijn. Voor VIVA.nl schrijft hij over elk klein en groot dochterlief en -leed.  Als Jan niet tot aan zijn ellebogen in de poepluiers zit, is hij tekstschrijver en vertaler voor zijn eigen tekstbureau Hermsen Schrijfwerk.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.