Peuterpraat: ‘Dreumes. Een naam die ik kots wat kots wil vermijden’

peuterpraat jan hermsen

Jan (39) deelt zijn papa-perikelen met ons. Hij is vader van baby Daantje en wist vanaf de geboorte eigenlijk al gelijk: zijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Een heel jaar lang hebben we onze dochter in leven weten te houden. En daarom mocht ze laatst officieel en feestelijk de overstap maken van baby naar dreumes.

Jeukwoord. Dreumes. Op één luieruitslaglijn te plaatsen met papadag. En, kinderlingo terzijde maar het moet toch genoemd worden, ‘een stukje’ (als in een stukje zingeving, richting in je leven, daadkracht etc.).

Om met papadag te beginnen. Vrij intensief heb ik me beziggehouden met een alternatief. Niet makkelijk. Maar noodzakelijk wel. Vooral ook omdat ik er vanaf begin deze maand weer één heb. Mijn vriendin heeft een topbaan gescoord en is vier dagen gaan werken, en dat betekent een dagje minder arbeid voor papa. Dag.

‘Ooit een vrouw mamadag horen gebruiken? Nou dan’

D-day (van daddy, of Daantje, in mijn geval) en DVD (dochtervaderdag) werden afgetest. Ook speelde ik met de gedachte om het onderwerp om te draaien. De dag draait immers niet om papa, maar om de dochter. Dochterdag dus. Maar dat klinkt te eenmalig. Ik heb daarom besloten om gewoon vrij te zijn op vrijdag. Is mijn vriendin ook op woensdag. En die hoeft toch ook niet geëerd te worden voor de tijd die ze doorbrengt met haar kind. Ooit een vrouw mamadag horen gebruiken? Nou dan.

Dan dreumes. Een naam die ik kots wat kots wil vermijden. En zeker niet wil verbinden aan deze column. Maar babybrabbels mag niet meer. Dus wat dan? Kind(geklets) allitereert lekker weg, maar is te algemeen en een peuter is ze nog niet. Dacht ik. Totdat ik erachter kwam dat een dreumes zich verhoudt tot peuter, als een cherrytomaat tot tomaat. Probleem opgelost.

De rituele overgang van baby naar peuter werd gevierd op zondagmiddag. Het deed me veel meer dan ik had gedacht, het bereiken van deze kleine mijlpaal. Vooraf was ik eigenlijk maar met drie dingen bezig: de taart, of we überhaupt alcohol in huis moesten halen, want zelden was January zo dry als dit jaar. En of al het bezoek wel zou passen in onze niet zo breed uitgemeten bovenwoningwoonkamer. Maar mensen zijn kuddedieren en zoeken elkaar op. Onze dochter had daarom volop de ruimte om achter een stoel al loopschaatsend te shinen tussen de spelende kinderen en coladrinkende volwassenen door. Het was duidelijk haar dag.

‘Een jaar geleden kon ze alleen nog liggen, poepen, huilen, kirren en slapen’

Toen was het tijd voor de taart. Ik had er online een besteld van slagroom en aardbeienvulling, met bovenop een foto van een neuspeuterende dochter. Eet smakelijk. Sterretjes werden uitgedeeld en aangestoken en de hele huiskamer zong lang zal ze leven. Ik liep met peutertaart van koelkast naar eettafel en zag dat mijn vriendin subtiel, maar spontaan in tranen uitbarstte. Haar beste vriendin volgde al snel. Ik liep dapper door en ging naast m’n dochter zitten. Ze trok het feesthoedje dat opa voor de 12e keer had opgezet geïrriteerd van haar hoofd. Ik gaf haar een kus en daarna zoog ze vol overgave en decibels alle aandacht in zich op.

Godsamme, dacht ik, terwijl ik van moeder naar dochter keek. Wat hebben we inderdaad toch een prachtig kind. In kooltempo gegroeid van 50 naar een exact gemiddelde 75 cm, met een gewicht dat in 365 dagen 300% is toegenomen. Een jaar geleden kon ze alleen nog liggen, poepen, huilen, kirren en slapen. Nu kan ze lachen, tweelettergrepige woorden zeggen, loopschaatsen achter een stoel, knuffelen, verdrietig zijn als papa en/of mama (dreigen) weg (te) gaan, bozig worden als willekeurige dingen niet gaan zoals gewild, de halve kinderboerderij treffend imiteren, eten als een puber; mét mes en vork, proosten met haar drinkbeker, doorslapen maar wel standaard wakker worden om half 7, dansen op zo’n beetje alle muziek, en kusjes geven, mét geluid.

Ik zuchtte, nam een slok bier en spoelde mijn stukje taart en een stukje emotie weg.

Over Jan

Jan is 39 en is kersverse vader van Daantje. Hij neemt je mee in zijn leven dat NOOIT meer hetzelfde zal zijn. Voor VIVA.nl schrijft hij over elk klein en groot dochterlief en -leed.  Als Jan niet tot aan zijn ellebogen in de poepluiers zit, is hij tekstschrijver en vertaler voor zijn eigen tekstbureau Hermsen Schrijfwerk.

Lees ook: ‘Daar zat ik op de trap, met m’n vingers in mijn oren en tranen in mijn ogen’

 

VIVA's Lise gelooft in een poederroze planeet ergens hier ver, ver vandaan, waar Justin Bieber en Idris Elba samen president zijn en het altijd glitter giet. Zolang die planeet nog niet gevonden is, houdt Lise zich bezig met millennial perikelen en entertainment. Véél entertainment. Wil je me volgen op insta? @lisejasmijn, dan kan ik ook zien wie jij bent.