Jeugdzorgzorgen

“Als er al iets speelt in een land, laat het dan vooral de kinderen zijn”. Het is één van mijn favoriete spreuken, vooral sinds ik zelf ook moeder ben van een drietal prachtige kinderen. In één keer zie je de wereld heel anders en heb je nog maar één doel voor ogen: ze een zo onbezorgd mogelijk en liefdevol leven proberen te geven.

De jeugd heeft de toekomst. En zo is het. En wij – de volwassenen – hebben een plicht om te zorgen voor een goede toekomst én dus ook voor hen. Zij kunnen nog niet voor zichzelf opkomen, weloverwogen beslissingen nemen of moeilijke knopen doorhakken. Het enige dat de meesten wel heel goed kunnen is onvoorwaardelijk houden van diegene die ze op deze wereld zet en ze naar eer en geweten zo goed mogelijk probeert op te voeden.

Kind van de rekening
Omdat volwassenen soms verstrikt kunnen raken in hun eigen problemen, verliezen ze dat ‘wat het beste is voor het kind’ nog wel eens uit het oog. Zijn partners te druk met modder gooien naar elkaar en merken ze niet op dat er ook spatjes (wat zeg ik, brokstukken zelfs soms) terecht komen op hun zoons en dochters. Het is o zo verleidelijk om, als je relatie op drijfzand staat, bewust of onbewust je kinderen hierin mee te trekken. Ik heb het om me heen helaas vaak genoeg zien gebeuren.

Alleen daarom al is het goed dat er instanties zijn die wel het hoofd koel houden en de belangen van het kind in het oog houden. Professioneel en objectief, met het welzijn van het kind centraal. Een organisatie zoals Jeugdzorg bijvoorbeeld. Die niet alleen met bovenstaande situaties te maken heeft, maar soms (vaak) zelfs nog met veel meer schrijnende voorbeelden.

De jeugd(zorg) van tegenwoordig
Een organisatie die vandaag weer negatief in het nieuws kwam nu blijkt dat er door onjuiste rapportages er soms kinderen onterecht uit huis geplaatst worden. Rapportages waarbij bijvoorbeeld wordt geroepen dat één van de ouders een borderline stoornis heeft, maar niet duidelijk is wie de bron is: de ex-partner of een psycholoog. Maakt nogal een verschil inderdaad…

Ook wordt als voorbeeld genoemd dat er gerapporteerd wordt dat een kind onder de blauwe plekken zit, maar er verder niets bij wordt vermeld. Is het mishandeld? Heeft het misschien een ongeluk gehad? Gaan we verder monitoren of al ingrijpen? Cruciale informatie. Ik herinner me ineens mijn schooltijd weer waarbij ik bij de conrector moest komen om te verklaren waarom ik onder de butsen, krabbels en blauwe plekken zat steeds. De verklaring was eenvoudig; motorisch zat (zit) ik nu eenmaal niet zo goed in elkaar… ik ben gewoon een lompe donder. Mijn ouders waren overigens heel blij met de opmerkzaamheid van school, ook al was er thuis niets aan de hand… het feit dat er oog voor was en er werd doorgevraagd vonden zij heel belangrijk.

Investeer in de Jeugdzorg
En dat vind ik ook. Nog steeds. Wat dat betreft moet een instantie als Jeugdzorg hoe dan ook blijven, ongeacht de uitkomsten van het onderzoek van de Kinderombudsman die dit najaar gepresenteerd worden. Er moet iets of iemand zijn die altijd durft op te komen voor het kind, signaleert en doorvraagt. Ik geloof ook oprecht dat de meeste medewerkers van Jeugdzorg echt écht het beste met de kinderen voor hebben.

Maar er zal ook het nodige verbeterd moeten worden: de juiste personen op de juiste plek, bijscholing? Ik weet het niet, maar ik hoop dat de Kinderombudsman zich daarop focust… niet alleen wat er allemaal fout is gegaan, maar vooral hoe het voor de toekomst beter moet. En dan straks niet dat gezeur dat er geen geld voor is alsjeblieft. Zoals gezegd… de jeugd heeft de toekomst. Laten we daar dan ook in investeren!

Bron foto: dalbera