Jij hebt echt een vette reet

Vol argwaan probeer ik over mijn schouder een blik te werpen op mijn kont. Werkelijk? Heb ik een vette reet? En moet de beste vriend van mijn vriend dit uitgerekend nu verkondigen? Ik vertel hem net hoe zenuwachtig ik ben voor het eindgesprek van mijn onderzoek van school dat me morgen te wachten staat. Dat lijkt me niet echt het moment om me gerust te stellen met het feit dat mijn reet zorgwekkende vergelijkingen vertoont met het achterwerk van een volwassen nijlpaard.

Van vette cijfers naar een vette reet
Goed, ik heb ongeveer een kwartier lang lopen ijlen over wat er morgen allemaal fout zal gaan en hoe hard ik het gesprek ga verneuken. Ik heb daarbij nog even vermeld dat ik het sociaal vermogen van een gebakvorkje heb en dat de vette cijfers die ik in de afgelopen jaren heb behaald vast uit medelijden zijn voortgekomen. Omdat ik zo’n zielig hoopje ellende ben als ik onder druk sta. Niet erg interessant misschien, maar het bruggetje van vette cijfers naar een vette reet vind ik persoonlijk niet erg voor de hand liggend. Of wel?

Vanochtend heb ik een uur voor de spiegel gestaan om passende kleding uit te zoeken bij de afgang die me vanmiddag te wachten stond. Na lang wikken en wegen zie ik eruit alsof ik klaar ben voor een begrafenis. Ik probeer me nog te troosten met de gedachte dat er niemand dood is, maar het helpt niet veel.

In alle staten
Ik ben veel te vroeg aanwezig en ik bericht mijn vriendinnen plat over mijn staat van welzijn. Fase één bestaat uit trillen en zweten. Deze fase gaat over in een acute aanval van duizeligheid en vlak voordat ik naar binnen mag, krijg ik een gevoel alsof ik binnen een uur drie flessen wijn achterover heb getikt. Mijn vriendinnen slepen me erdoor met lieve woorden en aanmoedigingen en net als ik me weer een beetje nuchter voel hoor ik: ‘Kom binnen, Mayke’. Bam, fase 1 is terug.

Vrouwen zoals jij
Na een uur stamelen en stotteren (alsof het waar was, van die drie flessen wijn) moet ik even wachten op de gang terwijl ze het gesprek nabespreken. Ondertussen schieten de woorden van de beste vriend van mijn vriend door mijn hoofd. ‘Nee natuurlijk heb je geen vette reet, dat je überhaupt keek! Ik kan van alles zeggen, maar vrouwen zoals jij geloven toch alleen het negatieve. Je moet niet zo onzeker zijn, je kunt dit echt wel! Maar dat geloof je toch niet.’

De club van onzekere vrouwen
Ik mag weer binnen komen. Er wordt gelachen. Ik heb het gehaald. Een mager zesje, dus dit keer geen vet cijfer. Net als ik op het punt sta om een potje te gaan balen hoor ik: ‘Vrouwen zoals jij geloven toch alleen het negatieve.’ Hij heeft gelijk. Ik geloofde wel dat ik een mager zesje had en vergat bijna dat dat betekent dat ik het maar wél mooi gehaald heb. Yes! Een vette zes en een prima reet. Drie hoeraatjes voor de club van onzekere vrouwen! Hierbij zeg ik graag mijn lidmaatschap op.

 

© Beeld: privébezit