Ik kan niet zingen, maar…

Het voelt alsof ik speel in Love Actually of in een andere romantische kerstfilm. Sorry Sinterklaas, het is vandaag uw dag, maar ik ben al helemaal van Kerstmis. Keihard zing ik “but say a prayer. Pray for the other ones” onder de douche, zo George Michaelig mogelijk. Ik heb mijn kerstjurk al uitgezocht. Flarden van verhaallijnen met elfjes, de kerstman en guitige Rudolph the Reindeer schieten de hele tijd door mijn hoofd.

Overmoedig en licht gestoord
Dan word ik vandaag wakker met het besef, dat ik uit het niets ineens de producer ben van een twee uur durende kerstshow met maar liefst zesenveertig toneelspelers. Het is echt. Al wekenlang ben ik met kinderen liedjes aan het inoefenen, waarbij ik tussendoor dingen roep als: “kom op, ietsje luider!”, “niet als zoutzakken stilstaan natuurlijk” en “wel lachen hè”, En nee, zelf kan ik niet zingen. Ik kan niet toneelspelen. Ik ben geen juf, geen regisseur, geen talentvolle danseres. Welnee. Ik ben gewoon een veel te enthousiaste, overmoedige en licht gestoorde karate-instructeur met een super leuke groep jonge en oudere leden.

Te knus en klef
De magie van Kerstmis is dat alles mogelijk is. Als Valentijnsdag de dag is waarop je vrijuit je liefde mag verklaren. Als oudejaarsdag het moment is om je compleet vol te vreten aan vette oliebollen en slappe appelflappen. Dan is Kerstmis de tijd om ongeoorloofd alles te doen en zeggen wat normaal een beetje te niet-serieus, gezellig, knus en klef gevonden wordt. En laat ik daar nou net van houden. Dus ja, mijn karatekinderen gaan verkleed als rendier, elfjes en cadeautjesboeven. Twee tieners worden op het podium hopeloos verliefd op elkaar. We hebben karate-acts. Maar toneelspelen zullen we.

Dansen zullen we. Zingen zullen we. Met z’n allen.

Klein, onbeduidend detail
Denk je eens in: twintig gillende kleintjes, twintig pubers en zes volwassenen (die mij vragend aankijken wat te doen) en dan heb je twee uur de tijd om een show van twee uur te oefenen. Dat was afgelopen zaterdag. Een kleine rampmiddag waarin toch ook nog heel veel goeds gebeurde. À la Love Actually: a tiny insignificant detail. Geen zorgen, ik zie het grote geheel nog, vierentwintig uur per dag. Dit weekend een uitgebreide generale repetitie en op 14 december gaan we gewoon keihard knallen daar in het theater. Met z’n allen geloven we erin. Niets wat een beetje Kerst goed kan maken.

Oh ja: fijne pakjesavond vanavond natuurlijk! En alvast een gelukkig nieuwjaar…

P.S. Ook ik ga dus zingen. Op een podium. In een theater. Voor publiek. Wil jij getuige zijn van deze blamage, maar verder schitterende, lieve, grappige en spectaculaire kerstshow? (En toevallig in de buurt van West-Brabant?) Dat kan!

© Beeld: ANP