Kanjer Moreno

Lieve Moreno,

Wij hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar je bent al weken bijna non-stop in mijn gedachten. Ik hoorde voor het eerst over je vlak na je geboorte, toen bleek dat een verdikte hartspier je het leven moeilijk maakte, misschien zelfs bijna onmogelijk. Je leven hing meer dan eens aan een zijden draadje, maar je haalde het, heel bijzonder en onbegrijpelijk sterk voor zo’n kleine man. Ondertussen hadden wij het druk met onze eigen kleine man, Matthijs, die je ongetwijfeld binnenkort zult ontmoeten, en de tijd tikte door.

Af en toe zag ik een foto van je voorbij komen op Facebook, altijd breed lachen, trots de wereld inkijkend met die mooie grote ogen van je, meestal ook ondeugend, omdat je de sonde weer eens uit je neus had getrokken. Want, die artsen mogen dan wel van alles weten, Moreno is de baas over z’n eigen lijf, dat had jij al heel snel door.

Ingehouden adem
Dat dit de waarheid is, heb je iedereen onlangs op pijnlijke wijze duidelijk mogen maken. Een ‘schijnbaar’ relatief eenvoudige ingreep die ervoor moest zorgen dat je nooit meer een slangetje in je neus hoefde te hebben, liep uit op een regelrechte ramp en waar je een dag eerder nog vrolijk lachend de OK in ging met je stoere operatiemuts, mocht de wereld plotseling ineens bijna afscheid van je nemen. Dagenlang heb ik met ingehouden adem achter de computer gezeten, dankbaar voor het feit dat je papa en mama de kracht vonden om alles dat je overkwam te delen, maar bang om hetgeen te lezen dat nooit getypt zou mogen worden. Dit mág niet verkeerd aflopen, het kan niet. En toch weet je van binnen dat het kan, vooral ook omdat de artsen daar ernstig rekening mee hielden.

Wat ze vergeten waren om erbij te vertellen, is dat jij niet zomaar een kindje bent, jij bent Moreno. Bloedvergiftiging, gevaarlijke bacteriën, longontsteking, complicatie op complicatie, en meer operaties in drie weken dan menig mens in z’n hele leven moet ondergaan, en dat allemaal met een hart dat geen klappen mag krijgen. Maar je flikte het. Keer op keer flikte je het, en kwam je weer net zo breed lachend uit de operatie als je erin ging.

Allesbehalve zwak
Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de momenten dat je papa en mama een nieuwe foto van je plaatsen op Facebook. Een jaar geleden vond ik dat stiekem een beetje eng, al die slangetjes en ziekenhuisdingen, dat mag je best weten. Maar als ik nu naar je kijk, lieve Moreno, dan zie ik allesbehalve een ziek jongetje. Ik zie een kanjer. Een prachtig jochie dat nog lang niet klaar is met de wereld en de wereld nog lang niet met hem. Jouw hart is allesbehalve zwak, maar je maakt die van de mensen om je heen keer op keer week, met die prachtige ogen van je, en je moedige strijd.

Ik kan niet wachten om je te ontmoeten. Nu heb je daar nog niet zoveel aan, je krijgt al indrukken genoeg. Maar binnenkort slaap je hopelijk weer in je eigen bedje, en dan komen Robin en Matthijs gezellig met je spelen, daar verheugen ze zich op. En ik? Ik verheug me op de dag dat ik eindelijk je handje mag schudden. Een klein handje, van een grote man. Van kanjer Moreno, die de wereld liet zien dat alles mogelijk is, zelfs als niemand er meer in durft te geloven. Daar kan ik alleen maar een buiging voor maken.

Word maar een fijne kerel, jochie. Jij overwint alles en de wereld heeft je nodig.