Het katoenen jubileum

katoenen jubileum

Afgelopen zondag vierden we ons katoenen jubileum. We hebben al twee jaar verkering. Dat lijkt geen enorme prestatie, maar dan ken je mij nog niet.

Papa en mama
Ik kwam rechtstreeks uit de armen van papa en mama. Niet helemaal, want ik woonde al een jaar samen met mijn beste vriendin, maar mama stond wel onder de sneltoetsen van mijn mobiel. Koken, strijken, een lamp vervangen, het was allemaal nieuw voor me. Af en toe liet ik mijn barrel op wielen controleren door papa. Ik was de trotse eigenaresse van twee vlinderstoelen met zebraprint, een stuk of twintig roze kussens, een pluche witte huisdeken, een schommelstoel en twee linkerhanden.
Kortom: ik had niets, ik wist niets en ik kon niets.

Twee inboedels rijk
Mijn missie om een zelfstandige vrouw te worden werd abrupt onderbroken door mijn huidige vriend. Hij kwam me halen. Inclusief vlinderstoelen, kussens, deken, schommelstoel en twee linkerhanden. Zijn georganiseerde huishouden werd volledig op zijn kop gezet toen bleek dat bij mijn ouders nog vijf complete garderobes, twee inboedels aan bestek, kopjes en borden, een atelier aan stoffen, een naaimachine, en andere meuk stonden. Alles moest mee, want hier zou ik blijven. Eén ding is zeker, aan katoen geen gebrek en wat dat betreft zullen we ook zeker ons porseleinen jubileum wel halen.

Ik ben er nog
Als dat alles was, dan had-ie zijn handjes dicht kunnen knijpen. Ik bezit niet alleen heel veel spullen, maar ook een flinke familie en een grote vriendenkring. Ik sleep alles en iedereen mee naar huis en hij zit er maar mooi mee. We zijn nu twee jaar verder en ik ben er nog steeds. Ik weet niet of hij me zo graag wil houden, of dat ik gewoon nooit meer ben vertrokken, maar ik ben er nog.

Zijn grote liefde
Met zijn zessen zitten we aan tafel ons katoenen jubileum te vieren. Twee vrienden, twee familieleden, hij en ik. Nadat ze vertrokken zijn wil ik nog een biertje open trekken om op ons te proosten, maar het gezelschap heeft ons achtergelaten zonder bier. Om het nog erger te maken, heb ik het laatste biertje omgestoten met één van mijn twee linker ellebogen. Ik weet dat ik zijn grote liefde ben, maar een biertje op zijn tijd kan hij toch ook wel behoorlijk waarderen.

Het katoenen jubileum
Nu zat hij daar met zijn vriendin en een zolder vol katoen, maar zonder bier om het te vieren. Heel even voel ik me een waardeloze vriendin. Vooral gezien het feit dat ik chef boodschappen ben gekroond, bij gebrek aan talent voor andere huishoudelijke taken. Ik beloof hem minder katoen en een koelkast vol blikken bier tijdens ons blikken jubileum, totdat ik ineens een berichtje van mijn tante ontvang. ’Komen jullie een biertje halen?’

Toch wel handig, zo’n vriendin met veel connecties.