Keihard failliet…

geen

Een van mijn grootste klanten is failliet gegaan, met nogal ernstige gevolgen. Ik weet nog steeds niet of ik woest moet zijn of onwijs respect moet hebben voor de gang van zaken.

Na vier jaar voor een baas werken vond ik het in 2002 welletjes, het werd tijd voor een eigen bedrijf, een bedrijf dat ik in 2003 startte. Ik ben nu bijna 10 jaar zelfstandig en los van de nodige klappen, heb ik daar nog nooit spijt van gehad. Maar afgelopen maand gebeurde er iets, waardoor ik toch ernstig ben gaan twijfelen aan mijn zakelijkheid.

Een van mijn grootste klanten is failliet gegaan. Failliet op een hele nare manier, als in: zeggen dat je volgende week betaald wordt, wetende dat dat niet gaat gebeuren omdat dan het faillissement een feit is. Dat faillissement is niet zonder gevolgen, uiteraard stonden er rekeningen open, maar vooral: het zorgt voor minder inkomen en dat is in deze tijd allesbehalve prettig. Dat is het risico van het vak, daar zul je me niet over horen klagen.

Mijn leven lang in de schulden
Waar ik echt met open mond naar heb staan kijken, is de manier waarop je failliet kunt gaan. Als ik failliet zou gaan, dan zit ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven in de schulden. Deze man deed dat anders. Het bedrijf was een B.V. en de B.V. ging ten onder. De eigenaar deed vanuit een ander B.V. een bod op de inboedel en kocht zo het hele zaakje weer terug, inclusief de handelsnaam, het klantenbestand enzovoort. De oude B.V. failliet, de nieuwe B.V. verder als gezond bedrijfje.

Klein detail was natuurlijk dat er geen freelancer meer voor dit bedrijf wilde werken, maar daar ging ineens een zak geld open vanuit de nieuwe B.V. waardoor een deel van de openstaande rekeningen (zonder addertjes onder het gras), toch ineens deels betaald konden worden. Dit alles gebeurde in een kwestie van twee weken. Bedrijf kapot, bedrijf hersteld.

Dat wil niet zeggen dat er geen gedupeerden zijn. Die zijn er namelijk wel, de bank, de Belastingdienst (gniffel), maar erger nog, de werknemers en deels ook de freelancers. Daarin werden louter zakelijke afwegingen gemaakt, en totaal niet emotioneel gereageerd en zo veranderde een zinkend schip ineens weer in een fier jacht.

Zakelijk
Ik heb het met verbazing gadegeslagen. Blijkbaar kan dat dus zomaar in Nederland (en vast ook in andere landen), en het betekent dat als je meedogenloos bent, je je uit vrijwel elke situatie kunt wormen. Wat ik er van vind weet ik nog niet. Wat er gebeurd, gezegd en beloofd is, is heel erg. Ik heb altijd gedacht dat zakelijk zijn inhoudt dat je je geld verdient en verder goed voor je personeel zorgt en je rekeningen op tijd betaalt. Geen beslissingen nemen op basis van emotie, wel op basis van eerlijkheid en oprechtheid.

Ik vrees echter dat ik afgelopen twee weken een voorbeeld heb gezien van wat écht zakelijk zijn inhoudt. Als dat zo is, als dat écht is wat het inhoudt om een zakenman te zijn, dan hoop ik dat ik voor de rest van m’n leven een prutser blijf.

Beeld: luckybusiness / 123RF Stockfoto