Keiharde verslaving!

Hoe langer ik hier in de Verenigde Staten blijf, des te ergere vormen mijn verslaving aanneemt. Ik heb het niet over hamburgers, ook niet over de liters frisdrank die men hier nuttigt tijdens een gemiddelde lunch. Ik heb het over coupons. Kleine stukjes papier die vaak nog meer waard zijn dan een bankbiljet.

Couponmonster
Een jaar of drie geleden bestelde ik hier voor het hele gezin pizza’s. ‘Of ik wel een coupon had opgezocht’ was de vraag. Ik reageerde daar een beetje lacherig op vanuit mijn Nederlandse achtergrond. Voor die vijftig cent korting ga ik niet een half uur naar een coupon zoeken. Verkeerd gedacht, want na een korte zoektocht en het invoeren van vier codes, betaalde ik in plaats van 78 dollar (ja het waren veel pizza’s) ineens maar 32 dollar. Je begrijpt, het couponmonster in me was los.

Sinds die dag koop ik niets, maar dan ook helemaal niets meer online zonder eerst naar een kortingscode te zoeken. In de Verenigde Staten loont dat ontzettend de moeite, je vindt serieus met regelmaat een bonnetje dat de rekening ineens door de helft hakt. Maar in de afgelopen drie jaar heb ik ook in Nederland steeds vaker gemerkt dat eventjes zoeken naar een code ontzettend de moeite waard is. 15% korting als je eten bestelt, geen verzendkosten betalen, paar euro korting op een product… het lijkt totaal niet op de klappers die je in Amerika maakt, maar ook in Nederland valt er heel wat te besparen door eventjes te zoeken.

Altijd korting
Inmiddels is het bijna een sport geworden, niets bestellen zonder er iets af te krijgen, al is het maar een euro, immers, hoe zonde is het om dat te laten liggen. Dat centenwerk in Nederland is leuk, maar nu ik hier weer in de Verenigde Staten ben is het natuurlijk veel leuker. 30% eraf, 40% eraf, 50! Even stapelen, en hoppa, je krijgt zelfs geld terug. Daar stond ik dan gisteren in kledingwinkel Old Navy. Ik had een stapeltje papier in m’n hand, en was aan het schuiven, en puzzelen, net zo lang tot ik welgeteld vijf euro moest betalen voor een stapel kleding die minstens het twintigvoudige had moeten kosten. Met een brede glimlach liep ik de winkel uit.

‘Wat?’ vroeg ik verbaasd, toen ik de vrouw van het gezin waar we logeren verwonderd naar me zag kijken. ‘Weet je nog…’ zei ze, ‘dat je drie jaar geleden niet eens een coupon durfde te overhandigen?’ Ze bedoelde het positief, maar terwijl ik mezelf zag staan in de reflectie van de winkelruit, met mijn coupons in m’n ene hand, een beker Dr. Pepper in de andere kreeg ik het gevoel dat ik als de wiedeweerga terug moet naar Nederland.

Wellicht dat een overdosis boerenkool de Hollander in me wakker maakt. Zouden ze daar eigenlijk coupons voor hebben?

Beeld: karenkh / 123RF Stockfoto