Kerstkwaal

kerstkwaal

‘Jezus Christus, ik lijk wel een soort dinosaurus.’ Met snot uit mijn neus door de kou en mijn haren recht overeind bezichtig ik mezelf in de spiegel. ‘Nog even, Sosha,’ spreek ik mezelf plechtig toe. ‘Nog even.’

Toptelevisie
Mijn gedrag rondom de kerstvakantie belooft elk jaar weer toptelevisie. Ik spaar mijn slaap op en heb ook ineens geen zin meer om mijn haren te wassen voordat ik naar school ga, want fuck it, ik heb morgen toch vakantie! Ik zit nog in het klaslokaal, maar in mijn hoofd maak ik al sneeuwengeltjes in het winterwonderland. Met mijn handen rond een mok minimarshmallows die schattig dobberen in mijn warme chocolademelk, voor een knisperende openhaard onder de dekens op de bank. Deze kerst wordt de beste van allemaal. Ik voel het.

Kersthousiasme
Op 6 december is de radio aangegaan en staat sindsdien onophoudelijk op Skyradio. Zo erg, dat ik de volgorde van de nummers bijna uit m’n hoofd ken. En nog met een blije gepenbek zit mee te lallen ook. Ik ben mijn kerstenthousiasme aan het aanwakkeren. Ik ga aan de hele wereld kerstkaarten schrijven, films kijken, warme chocolademelk met slagroom drinken, cadeautjes kopen, taarten bakken, koekjes eten, slapen, luieren en, en, en… Mijn kop knalt bijna uit elkaar van de fictieve sneeuw die ik er zelf ingeschoven heb. Ik heb sterretjes in mijn ogen gekregen. Waar blijft die baardaap met z’n slee?

Sneeuwpap
Ondanks het feit dat ik Kerstmis ieder jaar een heerlijke gebeurtenis vind, valt het me altijd een beetje tegen als het zover is. Een kerstkwaaltje. Die berg sneeuw die je op vrolijke plaatjes voorbij ziet komen, is in Nederland ver te zoeken. Hier mag je blij zijn als je tot je enkels in de pap staat buiten. Leuk man, sleeën. Dat je je kerstwensen tegen jezelf aan het vertellen bent, omdat je je sleepassagier een paar meter eerder op het asfalt hebt achtergelaten. En die knisperende open haard is er ook niet. Ik kom niet verder dan een paar brandarme, astmaopwekkende geurkaarsen die sparbomen moeten voorstellen en een dikke tochtrol tegen het raam. En het versturen van kerstkaarten aan de hele wereld heeft zich beperkt tot mijn oma. So much for Christmas fanaticism.

Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik de anticlimax gauw ben vergeten als ik denk aan het ‘verrassingsgezicht’ van mijn vader die elk jaar weer opspeelt. Zijn kerstkwaal. Maar het absolute hoogtepunt van kerstavond. Die man kan echt geen cadeaus ontvangen. Als hij iets van ons krijgt, is het net een verstandelijk beperkte die hoort dat-ie morgen naar Walibi gaat. Ik denk dat ik dit jaar een kiekje ga schieten van zijn kerstkwaal. Dan kan ik de mijne volgend jaar ongetwijfeld skippen!

© foto: thinkstock