Kiki #43: ‘Wanneer ik in bed lig, begin ik te huilen. Wat een ongelooflijke kutavond’

Kiki Faber

Kiki Faber (26) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook: Kiki #42: ‘Ik kijk toe hoe hij zich aftrekt’

Woensdag

Kees’ vriendgroep bestaat uit bierdrinkende mannen die elkaar regelmatig brullend van het lachen op de schouders slaan. De paar vrouwen praten met elkaar in de keuken. Ik heb er even bij gestaan, maar toen vroeg een bitch of ik iets uit de keuken nodig had. Nu hang ik al een hele tijd bij de hapjestafel en heb ik een zak chips op. Een jongen met een baard pakt een handje hamkaas en zegt: ‘De keuze is reuze: chips, chips of een ander soort chips. Mijn ex maakte altijd gevulde eieren. Niet dat ik die lekker vond trouwens.’

‘Dat deed mijn moeder ook, en dan kookte ze die te lang en werden ze een beetje alien blue.’

Hij lacht en geeft me een hand. ‘Olivier.’

‘Kiki. En… heb je een leuke kerst gehad?’

‘Het was beestachtig, en dat bedoel ik letterlijk. Het was me and Mr. Jones, dat is mijn kater. Wil je ‘m zien?’ Op zijn telefoon laat hij een foto zien van een ongelooflijk dikke rode kat. ‘De dierenarts zegt dat hij moet afvallen, maar dat vind ik zielig. Bovendien hou ik wel van types die zich niet goed kunnen beheersen.’ Heeft hij gezien dat ik net een zak chips heb weggeknaagd?

‘Ik wil ook zo graag een kat.’ We praten over hoe leuk poezen zijn, en dan staat Kees ineens naast me. ‘Gezellig hier?’

‘Zeker, we hebben het over katten.’

‘Ik moet je even wat laten zien.’ Hij trekt me mee naar het balkon. Voordat ik kan vragen wat er is, begint hij me vol overgave te zoenen.

Zaterdag

Na een stomvervelend optreden zet de band me voor mijn huis af. We speelden op een veel te klein podium in een stampvolle kroeg. Alle bezoekers waren keihard door ons optreden aan het praten, en toen ik een ballad zong waarvan ik zelf soms tranen in mijn ogen krijg, hoorde ik een vrouw hysterisch lachen. Ik weet ook wel dat ze mij niet uitlachte, maar het was zo respectloos. Ik had gewoon zin om ermee op te houden. Iedereen had de pest in, en helemaal toen de eigenaar ook nog onze consumpties van de gage bleek te hebben afgetrokken waardoor we net genoeg geld overhielden voor de huur van de bus.

Ik sleep mezelf de trap op. Het enige wat ik wil is heel lang slapen. Zodra ik mijn kamerdeur opendoe, hoor ik het al: Kees ligt in mijn bed te snurken. Zeker veel te veel gedronken want anders maakt hij dit soort geluiden niet. Ik schud hem wakker. ‘Kun je in je eigen bed gaan liggen?’

Verward kijkt hij me aan. ‘Waarom?’

‘Omdat ik alleen wil slapen. Daarom.’

Hij kom overeind en zegt kwaad: ‘Wat is dit nu weer voor welkom? Ben je dan niet blij me te zien?’

‘Laat me nou, Kees, ik ben bekaf. Ik spreek je morgen, goed?’

‘Ik weet niet of ik daar dan zin in heb.’ Hij loopt mijn kamer uit en ramt de deur achter zich dicht. Wanneer ik in bed lig, begin ik te huilen. Wat een ongelooflijke kutavond.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.  

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.