Kiki #52: ‘Ik weet zeker dat hij inmiddels wakker is want hij heeft een keiharde pik’

column kiki

Kiki Faber (26) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook: Kiki #51: ‘Seks of eerst eten?’

Zondag

Kees ligt naast me op zijn zij te slapen. Zijn armen heeft hij stevig om zich heen geslagen, alsof hij het koud heeft of ergens bang voor is. Zo zachtjes mogelijk glip ik uit bed om koffie te zetten. Het regent en volgens de buienradar blijft dat zo. Beter om de hele dag in bed te blijven. Ik glip er weer in en kijk naar Kees’ trillende oogleden, zachte lippen, de stoppels op zijn kin. Zacht streel ik zijn hals, trek met mijn vinger de contouren van zijn mond na. Daar wordt hij bijna wakker van en met een kreun draait hij zich op zijn rug. Nu kan ik bij zijn borst en buik. Met mijn vingers trippel ik steeds lager en lager. Ook al heeft hij zijn ogen nog dicht, ik weet zeker dat hij inmiddels wakker is want hij heeft een keiharde pik. Hij schuift zijn dijen een stukje uit elkaar zodat ik bij zijn ballen kan. Ik neem ze in mijn hand, speel even me ze en verdwijn dan met mijn hoofd onder het dekbed. Een paar natte likken geef ik over zijn pik, en dan  sabbel ik op zijn eikel, plagend, om hem gek van geilheid te maken. Dan neem ik hem helemaal in mijn mond. Lange halen wissel ik af met kort en snel, net zo lang tot hij met een diepe kreun klaarkomt. Ingelukkig kijkt hij me aan. ‘Dit was de beste goedemorgen ooit.’

Woensdag

Floor is superzenuwachtig voor de auditie, dat merk ik doordat ze totaal niet reageert op wat ik vertel, maar op haar onderlip bijt of het kauwgum is. Ze ziet er geweldig uit in haar flared spijkerbroek met woeste bloemenblouse. Nu maar hopen dat ze net zo goed zingt. Als ze voor de microfoon gaat staan, steek ik mijn duim op, zo van: het komt goed. Ook al bonkt mijn hart zo ongeveer uit mijn borstkas. Ze begint aarzelend en in de tweede regel mist ze een paar noten. Zenuwachtig kijk ik Jasper aan. Maar dan herpakt ze zich. Het refrein komt er loepzuiver uit en zelfs de uithaal gaat goed. Als het liedje is afgelopen, zegt Jasper:  ‘Tja, het was niet echt slecht of zo, maar ik denk niet dat je dit moet willen.’  Met elk woord zie ik Floor meer in elkaar krimpen.

Kwaad zeg ik: ‘Hoezo ‘niet echt slecht?’ Het ging prima!’

‘Jij hoort toch ook wel dat ze geen bereik heeft. Ik heb gewoon niet zo’n zin in een onervaren iemand.’

‘Wat wil je dan: iemand met zes jaar conservatorium die af en toe ‘Yeahyeafyeah of Doehwap zingt? Dat slaat toch helemaal nergens op! Bovendien ziet ze er ook nog eens hartstikke goed uit!’ Ik sta nog met hem te bekvechten als ik merk dat Floor is verdwenen. Ik ren naar buiten. Daar staat ze haar fiets los te maken.  ‘Jasper is een ontzettende lul. Het ging echt goed, hoor.’

‘Houd toch op,’ snauwt ze. ‘Ik had dit nooit moeten doen. Ik zei toch al dat niet kon zingen, maar jij haalde me over. En dus stond ik mega voor paal! Je wordt bedankt hoor.’ En zonder nog op te kijken, fietst ze weg.

VIVA banner

Lisa woont in Limburg, maar is stiekem een echte Brabantse. Ze houdt van gekke trends en haar guilty pleasure is foute, Nederlandstalige muziek. Een grote droom is dan ook om een keer naar de Toppers te gaan, maar tot die tijd moet ze het doen met haar slechte afspeellijst op Spotify. Voor VIVA schrijft ze over het laatste nieuws op het gebied van entertainment, series, reizen, seks, films en boeken.