Kiki #1: ‘Geschrokken draai ik me om en ik zie een jongen met niet meer aan dan een boxer en t-shirt’

Kiki Faber (25) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is onlangs verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op VIVA.nl/Kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Zondag

Gingen mijn ouders maar eens weg, maar ze blijven door mijn kamer drentelen. ‘Weet je zeker dat je het verder wel redt met uitpakken?’ vraagt mijn moeder. ‘Ja-aa.’ Ik moet mijn best doen om niet heel erg ongeduldig te klinken. ‘Nou, dan gaan we maar,’ zegt mijn vader. Daarop omhelst mijn moeder me of we op Schiphol staan en ik straks voor een half jaar naar Australië vertrek, in plaats van dat ze me hebben geholpen met verhuizen naar een stad een kilometer of honderd verderop. ‘Je kunt altijd bellen als er wat is,’ zegt ze met zo’n neuzelige stem waardoor ik weet dat ze haar tranen inhoudt. Als mijn vader me een hug geeft, stopt hij me snel een briefje in mijn hand. Honderd euro! Die lieverd! Nadat de voordeur met een dreun achter ze is dichtgeslagen, ga ik op mijn bankje zitten en neem mijn kamer goed in me op.

Rechts een lage kast met daarachter mijn bed, verder staat er nog een tafel met twee stoelen, rieten hanglamp erboven. Alles is nieuw want mijn ex heeft de meubels gehouden. Ze zouden trouwens niet eens in deze kamer gepast hebben. Mijn ex en ik hadden een huisje voor onszelf, en hier moet ik de badkamer en keuken delen met twee anderen. Maar ik zit wel mooi in Amsterdam. Ik heb het idee dat ik maar de straat op hoef te lopen en de avonturen gaan beginnen. Ik zet Beyoncé op en zing keihard mee terwijl ik mijn kleding opberg. ‘Hallo?’ zegt een stem. Geschrokken draai ik me om en ik zie een jongen van eind twintig met verward blond haar, en met niet meer aan dan een boxer en t-shirt. ‘Kan het wat zachter? Ik wil nog even slapen.’ ‘Na, natuurlijk,’ stotter ik. ‘Ik ben trouwens Kees.’ Hij geeft me een warme stevige hand. ‘Kiek. Kiki.’ Wat is ie knap! Misschien hoef ik mijn huis niet eens uit voor avontuur.

Maandag

Op de fiets doe ik buurtverkennend onderzoek. Waar is de supermarkt, zitten er hier ook leuke cafés? En wat zijn er veel restaurants! De mensen zijn zo anders hier dan thuis. Geen blonde koppies boven praktische parka’s maar hipsters, zwervers, studenten en toeristen in alle kleuren van de regenboog. Ik doe een paar boodschappen in een supermarkt die is ingericht als een hippe fabriekshal en waar alle producten biologisch zijn. Voor een halfje volkoren, drie appels, een paar plakken kaas en een muffin van speltmeel moet ik bijna 18 euro aftikken. Het is te hopen dat ik snel een baan vind, want anders ben ik binnen no time door al mijn spaargeld heen. Wanneer ik naar huis fiets, zie ik iemand lopen die ik van tv ken. Dat is toch die presentator van Temptation Island? Op dat moment komt mijn fiets in een tramrails terecht. Ik kletter op de grond en de peperdure appels rollen over straat. Het doet flink pijn, maar ik trek een brede niets aan de hand-grijns. Wat voel ik me een provinciaaltje.

Beeld: Frederique Matti