Kiki #105: ‘Het voelde raar en tegelijk vertrouwd om daar te zijn’

column kiki

Kiki Faber (27) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – woont in Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook:
Kiki #104: ‘Het lijkt wel alsof ze ons gezin nu al als een afgesloten hoofdstuk beschouwen’

Zondag

Voor ik wegga, zoent Kees me nog een keer zo gepassioneerd dat het bloed door mijn aderen kolkt. Als ik mijn fiets van het slot haal, kijk ik omhoog en zie hem op het balkon staan. Hij zwaait naar me en roept: ‘Tot gauw!’ Door een vreemd stille stad fiets ik naar huis. Blijkbaar zit iedereen voor de buis om te kijken naar nieuws over het corona-gedoe. Ik heb er zo geen zin in. Het is lente en Kees is weer in mijn leven!

Een paar dagen geleden appte ik dat ik had gehoord dat hij zijn enkelbanden had gescheurd. Meteen zaten we in een leuk gesprek. Hij vertelde dat hij alweer een beetje kon rondstrompelen, ik dat ik een kamer zoek en dat ik met Floor in haar krappe appartementje woon. Op een gegeven moment vroeg hij of we weer eens konden afspreken en dus zagen we elkaar gisteravond in een café waar het normaal zo druk is dat je je naar de bar moet vechten om iets te bestellen, nu zat er een man of vijftien. Aan zijn ogen zag ik hoe blij hij was me te zien en het was of al onze ruzies er niet meer toe deden. Daarom durfde ik ook te vragen naar Aimée. Hij pulkte aan zijn vingernagels en zei: ‘Ik denk dat het een soort gekte was, we pasten voor geen meter bij elkaar. Over alles kregen we discussies en als ze heel kwaad was, gooide ze zelfs dingen naar mijn hoofd. Die meid is gewoon wapper.’ Hij tikte op zijn hoofd. ‘Met jou was het zoveel leuker. Ik weet ook niet waarom ik het tussen ons zo heb verpest. Ik denk dat het iets was van dat als je elke dag een vijfsterren maaltijd krijgt je wel eens zin hebt in een patatje.’ Dat vond ik zo’n rare vergelijking dat ik in de lach schoot. Hij pakte mijn hand vast en zei: ‘Ik mis je.’

Ik antwoordde niet maar boog me over het tafeltje om hem te kussen.  Een man aan de bar schreeuwde naar ons: ’Hoho! Coronagevaar!’ Toen zijn we naar zijn huis gegaan. Het voelde raar en tegelijk vertrouwd om daar te zijn. We zoenden elkaar vol hartstocht,. en toen kleedde hij me heel langzaam uit. Kuste mijn hals, nam mijn borsten in zijn handen, masseerde ze zachtjes. ‘Wat ben je mooi!’ Met open ogen vrijden we met elkaar, net alsof we zeker wilden weten dat dit geen fantasie was, maar echt gebeurde. Magisch was het. Hoe het nu tussen ons verder gaat, weet ik niet, maar dat we elkaar weer gaan zien is zeker.
Floor zit voor de buis als ik thuis kom. ‘Kom eens kijken,’ zegt ze. ‘Ze vertellen net dat cafés, restaurants en sportclubs dichtgaan en iedereen anderhalve meter afstand van elkaar moet houden.’ Terwijl ik naar de somberkijkende mannen kijk, denk ik maar een ding: hoe moet het nu verder met Kees?   

Woensdag

Jackie komt niet meer naar de winkel omdat ze dat niet aandurft vanwege haar astmatische zoontje. Ik vraag me af hoe lang we nog open blijven, want vandaag zijn er maar vier klanten zijn geweest. Ik moet er niet aan denken om de hele tijd thuis te zitten, en al helemaal niet als Floor daar ook steeds is.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief