Kiki #114: ‘Het is een heerlijke lange zoen die steeds hartstochtelijk wordt’

Kiki Faber

Kiki Faber (27) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – woont in Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook:
Kiki #113: ‘Wanneer komt er nu eens een einde aan die stroom van negatieve shit?’

Vrijdag

Kees heeft voor mij een fietstocht met picknick georganiseerd. Het aantal kilometers vond ik nogal ambitieus klinken, maar we kunnen altijd weer naar huis. Als ik zijn fiets zie, moet ik mijn best doen om niet keihard te lachen. Achterop hangen knalroze gebloemde fietstassen. ‘Die waren heel goedkoop,’ zegt hij, ’en je moet eens weten wat er allemaal in kan.’

We rijden de stad uit en al snel fietsen we tussen eindeloze groene polders met dromerig kauwende koeien en langs schattige huisjes met gigantische tuinen.  ‘Floor wil heel graag een huis met een tuin,’ zeg ik. ‘Ze is het helemaal zat om zo dicht op de buren te wonen.’

‘Misschien kunnen wij haar appartement dan wel kopen,’ antwoordt hij. Mijn hart springt op: blijkbaar vindt hij onze relatie serieus genoeg om samen iets te kopen. En vervolgens maakt mijn hart weer een duikvlucht omdat het totaal onmogelijk is. We hebben allebei geen serieuze baan en geen geld. In de stad iets voor ons tweetjes vinden met een betaalbare huur is al zo goed als onmogelijk. Niet aan denken nu. Dit tochtje heeft hij juist bedacht om mij op te vrolijken. En kom op! Het is heerlijk weer en de omgeving is fantastisch mooi. Eigenlijk is de enige tegenvaller dat we steeds keihard worden ingehaald door bejaarden op elektrische fietsen.

Na een poos stoppen we op een dijkje. Kees haalt uit zijn fietstas een kleed tevoorschijn en spreidt dat uit op het gras. Vervolgens ze hij daar borden, glazen, en verschillende bakjes op en een fles witte wijn. ‘Volgens mij is hij nog koud,’ zegt hij en hij schenkt de glazen vol. Nadat we hebben geproost op de zomer, opent hij de bakjes. Blijkt hij van alles zelf gemaakt te hebben: frittata, stokjes met gegrilde aubergine met mozarella en tomaat, wraps met zalm, komkommer en roomkaas. Het is heerlijk. ‘We moeten hier een businessmodel van maken,’ zeg ik. ‘Dan bieden we een fietsroutekaart aan inclusief en goed gevulde picknickmand.’

‘Ik denk dat zoiets al wordt aangeboden door de ANWB ’ zegt hij. ‘Maar stel dat we een pipowagen hebben. Die zetten we dan in een veld waar fietsers langskomen, een soort rollende keuken langs een door ons uitgestippelde fietsroute en dan…’
Allebei weten we wel dat we deze plannen waarschijnlijk nooit ten uitvoer gaan brengen, maar het is fijn om erover te fantaseren. Ik kijk naar zijn lieve gezicht en schuif wat dichter bij zodat ik hem kan kussen. Het is een heerlijke lange zoen die steeds hartstochtelijk wordt. Wat smaak hij toch lekker! Ik bijt zacht in zijn oor, leg mijn hand op zijn broek en voel dat hij steeds geiler wordt. Hij duwt me achterover in het gras.   

Tring tring tring. Twee bejaarden on bikes bellen ons terug naar de realiteit. ‘Wel afstand houden, hoor!‘ roepen ze.

Woensdag

Floor is helemaal gek van een man die ze in het park heeft ontmoet. Klein probleempje: ze weet niets van hem, behalve dat zijn hond Bella heet. In de hoop hem weer te ontmoeten gaat ze nu elke dag op hetzelfde tijdstip naar het park. Nooit geweten dat  dat ze zo’n romantische ziel heeft.