Kiki #144: ‘Ik heb zo’n behoefte aan de warmte van een ander lijf’

Kiki Faber

Kiki Faber (27) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – woont in Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook:
Kiki #143: ‘Het klinkt zo serieus dat ik er klamme handen van krijg’

Dinsdag

Van Alexandro krijg ik niet echt hoogte. Ik neem aan dat hij me leuk vindt, want hij appt me elke dag of stuurt een song die ik absoluut moet beluisteren. Maar de twee keer dat we met elkaar afspraken, waren bepaald geen sexy bijeenkomsten. Zodra ik iets te dicht bij kwam, zette hij snel twee stappen achteruit of zei hij: ‘Denk aan de anderhalve meter!’ Als hij nu een obese 65-plusser was, dan begreep ik het nog, maar hij is nog geen dertig en topfit. Ik hoop maar dat hij zich snel over zijn angsten heen kan zetten. Ik heb zo’n behoefte aan de warmte van een ander lijf en laat ik het ook maar zeggen zoals het is: seks. Ik wil in Alexandro’s ogen kijken die zwart van begeerte zijn, dat hij zijn harde lichaam tegen het mijne aan drukt, zijn pik tegen mijn buik voelen kloppen, met mijn handen door zijn krullenbol kroelen en dan… ‘Jij nog thee?’ vraagt Finn.

‘Wat? Nee laat, maar.’ Ik probeer me weer te focussen op de Scandinavische thriller die we aan het kijken zijn, maar ik ben al helemaal kwijt wie waarom wat doet. Finn heb ik nog niet verteld dat ik Alexandro zie. Ik ben bang dat hij het niet leuk vindt, en dan weer zo vervelend gaat doen. Ik vertel het wel als het echt wat is.     

Woensdag

Met Heleen, die me misschien haar zolderkamer wil verhuren, heb ik om half acht afgesproken.  Van de stress ben ik ruim een kwartier te vroeg en daarom loop ik een rondje door de buurt. Een biosuper, een toffe vintage kledingzaak, een koffietentje waar je ook fijn kunt werken. Oh, ik wil hier zo graag wonen. Stipt op tijd bel ik aan, maar ze doet niet open. Nog maar een keer aanbellen, en nog een keer. Ik wil net teleurgesteld weglopen als de deur opengaat. ‘Kom maar boven!’ 

De vrouw heeft een stem alsof ze elke dag een pakje sigaretten rookt. En waarschijnlijk is dat ook zo, er hangt een blauwe waas in de kamer. ‘Ik was even in slaap gevallen,’ zegt ze. ‘Wil je een wijntje?’

‘Doe maar thee,’ zeg ik.

We gaan aan de keukentafel zitten en terwijl zij thee zet, kijk ik om me heen. Veel boeken, een halfdode sanseveria, designmeubels, Joni Mitchell die zachtjes op de achtergrond krijst. Met een bons zet ze mijn mok voor me op tafel, zelf heeft ze een glas wijn. ‘En vertel eens wat over jezelf.’ Ze luistert aandachtig naar me, stelt af en toe en vaag, en vertelt dan dat ze bij de universiteit werkte en twee jaar geleden met pensioen is gegaan. ‘Sinds de crisis ben ik niet meer zo graag in de stad en zit ik vaak in mijn vakantiehuisje in Drenthe. Beetje lezen en wandelen met Joost, dat is mijn fox terrier.’ 

‘Je hebt een hond!’ zeg ik geschrokken.

‘Ben je bang voor honden? Dat hoef je niet  te zijn, hoor. Alleen als je een kat bent, want die eet hij met huid en haar op.’
Oh nee, denk ik. Wat moet ik nu met Kylie?  

Wist je dat je nu wekelijks naar Kiki kunt luisteren?

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief