Kiki #15: ”Zet maar een kruis door al je afspraken deze week,’ lacht hij’

Kiki Faber

Kiki Faber (25) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op VIVA.nl/Kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Maandag

Lusteloos prik ik in een supermarktsalade terwijl ik door Insta scrol. Floor post een foto van zichzelf in een sportlegging terwijl ze haar buik inhoudt, een kennis drinkt een flamingoroze cocktail op Formentera, Aleid  – een fossiel van mijn werk – laat haar dikke slapende poes zien. Het enige wat ik kan delen is een foto van mijn slappe cactus. Eigenlijk heb ik ‘m expres een beetje laten versterven zodat ik Kees om advies kan vragen, maar hij is steeds maar niet thuis. Ik zit 13 Reasons Why te kijken als Jasper me belt. Heel even overweeg ik niet op te nemen want ik ben als de dood dat hij gaat zeggen dat ze een andere zangeres hebben gevonden: een heel goede die op het conservatorium zit, maar dan belt hij straks weer. ‘Met Kiki, ’zeg ik een beetje ademloos.

‘Heb je komend weekend wat te doen?’ Mijn gedachten vallen over elkaar heen: gaat hij me mee uit vragen? En wat zeg ik dan, want ik val totaal niet voor hem. En hij ook niet op mij, dacht ik, of moet ik die stroom kritiek zien als voorspel? ‘Nou niet, echt.’
‘We hebben een gig!’ roept hij. ‘We gaan spelen op een festival!’

‘Echt waar? Meen je dat nou?’ Ik doe een superman na als hij vertelt dat we moeten invallen, we een half uur gaan spelen en het festival in het oosten is. ‘Top! Echt zó top! Toppedopperdetop! ‘

Hij lacht. ‘Maar we moeten dus wel flink gaan oefenen, dus zet maar een kruis door al je afspraken deze week.’

Nadat hij heeft opgehangen loop ik rusteloos door mijn kamer. Ik ben zó blij. Ik moet dit aan iemand vertellen. Het liefst aan Kees natuurlijk. En dan krijg ik een geweldig idee: ik ga gewoon langs in het café waar hij werkt. Ik check mijn gezicht – kan best zegt mijn spiegelbeeld – en even later fiets ik zo hard als ik kan door de stad. Ik slinger langs toeristen, rijd door rood licht. word net niet aangereden door een taxi. Ik zet mijn fiets op slot en loop naar binnen. Het is eerder een grand café dan een bruine kroeg, en het is er stampvol waardoor het even duurt voordat ik Kees achter de bar zie staan. Ik dring me naar voren en probeer zijn aandacht te trekken. Wat kijkt hij vreemd naar me. Hij is toch wel blij me te zien? ‘We hebben een gig op een festival!’ roep ik.
‘Goed zeg!’ Ik probeer details te vertellen, maar wordt steeds onderbroken door klanten en bovendien moet ik zo hard schreeuwen dat ik er pijn in mijn keel van krijg, en dat kan ik nu net niet hebben. Als ik mijn biertje op heb, ga ik terug naar huis. Even voel ik me een beetje rottig door Kees’ lauwe reactie, maar dan besef ik weer dat we gaan optreden.  Ons eerste echte optreden! ‘Joehoeeee!’ schreeuw ik zo hard dat het weerkaatst tussen de huizen.

Heb jij Kiki’s vorige column(s) gemist? Lees ze hier allemaal terug.

https://www.magazine.nl/abonnement/viva