Kiki #167: ‘Kan ik geen vrij krijgen? Dan neem ik meteen ontslag’

Kiki Faber

Kiki Faber (27) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – woont in Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Woensdag

Het duurt nog weken voordat het gips van Heleens bovenbeen af mag en daardoor kan ze dan niet meer in haar appartement achter haar rollator scharrelen. Door die klap op haar hoofd lukt het haar ook niet meer om te lezen. ‘Na tien minuten vallen alle letters over elkaar heen. Dat zal toch wel goedkomen?’ ‘Tuurlijk wel,’ troost ik dan, ook al heb ik geen idee.

Haar vriendinnen hebben een appgroep gemaakt wie wanneer boodschappen voor haar doet en kookt. Ik ga ook af en toe bij Heleen langs om thee te drinken en tv te kijken. Slappe series kan ze nog net volgen en daarom kijken we samen naar Gina & Ginny. Ondertussen vertelt ze over de documentaires die ze heeft gemaakt, haar overleden vriendin en de lesbische scene in de jaren tachtig. Ze heeft heel grove humor en daar moet ik vaak keihard om lachen.

Midas en ik laten nog altijd Joost uit. Ik heb hem nog niet ontmoet, maar dankzij Heleens verhalen over hem ben ik al bijna verliefd. Hij zit op de kunstacademie, woont vlak buiten de stad op een woonboot met moestuin, en het belangrijkste: hij heeft geen relatie. Heleen zegt dat als ze zich beter voelt ze voor ons een Indische rijsttafel gaat maken om ons te bedanken. Ik kan niet wachten. Eigenlijk hoop ik dat ik hem voor die tijd een keer tegenkom, maar die kans is klein, omdat hij de hond uitlaat wanneer ik werk.

Maandag  

De ene na de andere zeurklant heb ik aan de telefoon, en één zei zelfs dat ze het hele gesprek had opgenomen: ‘Ik ga je met naam en toenaam op internet zetten. Wat een slechte service.’ Of ik er iets aan kan doen dat de jurk die zij voor een feest had besteld niet op tijd was bezorgd.

Ik eet op het dakterras een broodje als ik word gebeld door Jasper. Jasper? Die zat toch in Berlijn?

Hij vertelt dat hij al een poosje terug is in Nederland en in de studio aan het werk is. ‘En nu hebben een zangeres nodig en ik dacht meteen aan jou.’ Het is maar goed dat we niet facetimen, anders had hij gezien dat ik als een idioot sta te grijnzen. ‘De opnames zijn vrijdag, kun je dan?’ ‘Tuurlijk,’ zeg ik. ‘Ik neem gewoon een dag vrij.’ ‘Mooi, dan stuur ik je een bestandje met de songs. Vrijdag, negen uur sharp.’

Even later huppel ik naar het kantoor van Sharon. Ze is aan het bellen, maar gebaart dat ik kan binnenkomen. Het duurt nog een hele poos voordat ze ophangt. ‘Wat kan ik voor je doen?’ ‘Een vriend heeft gevraagd of ik vrijdag een paar nummers wil inzingen, dus ik moet vrij nemen.’

‘Ik zal eens even in het rooster kijken.’ Ze tikt iets in op de computer en zegt dan: ‘Nee, dat kan niet. Marij en Yentle zijn die dag al vrij.’ ‘En als ik nu vraag of ze met me willen ruilen?’ ‘Dat doen we niet meer, Dat weet je toch? Ik heb er laatst nog een memo over gestuurd.’ ‘Dan neem ik nu meteen ontslag.’  Het bloed klopt in mijn oren. Heb ik dit echt gezegd?

 

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?