Kiki #19: ‘Nog voordat ik kan antwoorden zoent hij me op mijn mond’

Kiki Faber

Kiki Faber (25) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op VIVA.nl/Kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook: Kiki #18: ‘Voor zo’n mager mannetje had Finn een verrassend dikke pik’

Dinsdag

Het was een ongelooflijk saaie kantoordag. De fossielen zijn met partner, kinderen en stacaravan naar côte of costa vertrokken en ook de klanten vieren vakantie. Ik heb gekletst met de receptioniste, met Floor geappt over die griezel van een Ferdy, en toen ben ik weggegaan, een uur eerder dan normaal. Door het park fiets ik naar huis. Het is druk: blijkbaar heeft de hele wereld vrij. En dan zie ik Kees lopen met een bal onder zijn arm. Onmiddellijk trap ik op de rem en vraag. ‘Moet je vandaag niet werken?’

‘Hé Kiki!’ Terwijl hij vertelt dat hij met een groepje heeft gevoetbald, denk ik alleen maar: vraag me mee uit eten. Of voor een picknick, een afhaalmaaltijd, voor wat dan ook, want ik heb me heilig voorgenomen dat ik geen initiatief meer neem. Maar hij vraagt niets, zelfs niet als we langs een restaurantje lopen en ik opmerk dat ze daar heerlijke saté hebben en ik geen eten in huis heb. Tegen de tijd dat we bij ons appartement zijn, ben ik kribbig. Als hij een biertje uit de koelkast pakt, en mij er ook een aanbiedt, hoef ik al niet meer. Ik ga douchen, trek een luchtig jurkje aan en ga in de hangmat op het balkon zitten. Ik kan me er niet meer toe zetten om mezelf naar een supermarkt te slepen, en daarom check ik Thuisbezorgd. Verstandig zou zijn om een pokébowl met kikkerwten te bestellen, maar irritatie en verdriet stil ik nu eenmaal beter met koolhydraten. Ik neem een grote pizza met truffelmayo en pancetta, extra parmezaan, en voor het goede gevoel wat rucola. Een half uur later wordt er aangebeld. Ik spring op en ren naar de trap, en hoor beneden Kees met de bezorger praten. Even later komt hij met een dampende doos omhooggerend. ‘Bestelling voor mevrouw. Het ruikt heerlijk.’

‘Wil je ook een stukje?’ Ben ik weer zo stom om hem ergens voor uit te nodigen!

‘Nou lekker. Ik heb een reuzehonger.’ In de keuken snijdt hij de pizza in stukjes, ik pak de wijn en we gaan in de hangmat zitten, zo dicht tegen elkaar dat ik zijn zoete lichaamsgeur kan ruiken. Geen initiatief nemen, houd ik mezelf voor, en we kletsen over werk, waarom huisgenoot Anna haar gezicht nooit meer laat zien, en de band. Inmiddels heb ik drie glazen wijn op en daarom flap ik eruit dat Jasper relaties tussen bandleden verboden heeft. ‘Wat gek,’ zegt hij. ‘Waarom zei hij dat?’

‘Ik denk dat hij me met Finn heeft gezien.’

‘Met die jongen die je laatst naar huis heeft gebracht? Ik wist niet dat je die zo leuk vond.’ Ik zeg niets, en dat lijkt hem te verwarren. Dan wijst hij naar vogeltjes die hoog in de lucht vliegen. ‘Dat zijn gierzwaluwen. Binnenkort gaan ze terug naar Afrika.’ Ik krijg de kans niet om ‘Goh interessant’ antwoorden, want hij zoent me op mijn mond.