Kiki #22: ‘Ik had hartkloppingen toen ik de trap opliep’

Kiki Faber

Kiki Faber (25) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op VIVA.nl/Kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook: Kiki #21: ‘Het enige waar ik trots op ben is dat ik pas in huilen uitbarstte toen ik onderweg was naar Floor’

Woensdag

Gisteren ben ik even naar huis gegaan om wat kleding en make-up op te halen. Ik had hartkloppingen toen ik de trap opliep, maar dat was nergens voor nodig. Kees was er niet. Om erachter te komen of pseudo Doutzen een blijvertje was, zocht ik naar aanwijzingen van haar aanwezigheid. Een fruitige douchegel bijvoorbeeld, amandelmelk in de koelkast, glutenvrije koekjes of een bloes met ruches aan het rek op het balkon. Ik doorzocht op mijn knieën de vuilnisbak op gebruikte condooms toen ik ineens hoorde: ‘Wat ben jij nou aan het doen?’ Achter me stond de immer afwezige Anna met haar vriend – een sullige jongen met een pilotenbril. Ik stond op om hem een hand te geven, maar ze zei snel: ‘Doe maar niet, want ze zat net nog tot haar oksels in die vuilnisbak.’

‘Ja, eh, ik dacht dat ik een oorbel per ongeluk had weggegooid.’

‘Dat vinden wij niet raar, dat vinden wij bijzonder,’ antwoordde haar vriend. De situatie was zo ongemakkelijk dat ik deed of ik deze grap niet al tienduizend keer had gehoord. Anna zat blijkbaar nog in de fase: alles wat mijn vriend zegt is leuk, want ze lachte onbedaarlijk hard. Daarna snerpte ze dat ik een nieuwe zak in de vuilnisbak moest doen en alle lege wijnflessen moest wegbrengen naar de glasbak. ‘Het lijkt hier wel een kraamkliniek voor fruitvliegjes.’ Ik wilde antwoorden dat het mijn flessen niet waren, maar die van Kees en zijn minnares, maar ik had geen zin in gedoe en heb ze weggegooid. Ook omdat ik behoorlijk geniet van het geluid van brekend glas. (En deze is voor jou, Kees!) Even later fietste ik een tikje opgewekter naar Floor, want ik had niets gevonden dat Doutzen aanwezigheid verraadde. Op Insta en FB houdt hij zich ook koest over haar. De stem in mijn hoofd (die verdacht veel op die van mijn moeder leek) zei dat dat voor mijn non-existente relatie met Kees niets uitmaakte, maar ik deed net of ik haar niet hoorde.

Vrijdag

Jasper heeft geregeld dat de band moet optreden bij een chique bruiloft. Superleuk natuurlijk, tot ik bedenk dat ik niets heb om aan te trekken. Gelukkig wil Floor mee om te adviseren. Na een paar winkels ben ik erachter dat ze echt wel iets van mode weet, maar geen idee heeft wat een goede indruk maakt op een podium. Een jurk met een piepklein printje? Daar zien ze op de achterste rij niets van. Een zwarte jumpsuit? Dan kan ik net zo goed in de coulissen blijven staan. Uiteindelijk komen we terecht in een boetiekje waarvan Floor de eigenaar kent. Hij rukt van alles en nog wat uit de rekken en met een arm vol kledingstukken verdwijn ik in het pashok. Een groen jurkje staat zo mooi dat ik bijna niet kan geloven dat ik dat meisje ben in de spiegel. Floor maakt foto’s van me, en de beste zet ik op het Insta-account van de band. Onmiddellijk regent het likes. En het beste is: Kees reageert ook, met een smiley met hartjes. OMG! It ain’t over ‘till it’s over!