Kiki #24: ‘Misschien stelt de date toch meer voor dan falafel en een rottig gesprek’

Kiki Faber (25) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook: Kiki #23: ‘Ik ben er klaar voor: de poes is kaal en ik draag mijn mooiste en rottigst zittende string’

Zaterdag

Ik heb heerlijk geslapen. Kees tikte gisteravond nog op mijn deur en zei dat hij met me wilde praten, maar daar heb ik niet op gereageerd. Ook mijn telefoon heb ik uitgezet. Ik was te moe voor een gesprek over onze relatie (die wil hij niet) en verwachtingen (die moet ik niet hebben).

In de keuken vind ik een briefje op het koffiezetapparaat. ‘Vanavond half zes, hier. XXX.’ Mijn hart maakt meteen een sprongetje: betekenen die kruisjes dat hij me lief vindt? Onmiddellijk daarna denk ik: natuurlijk niet, straks gaat hij alleen vertellen dat hij seks wil zonder verplichtingen. De vraag is: wil ik dat ook? Kán ik dat ook?

Een uur later loop ik de stad in. Ik bekijk grappige jurkjes, potten en pannen, loop bij een grote plantenwinkel binnen, drink koffie terwijl ik de toeristen observeer, en app met Floor die wil weten of ik al ben bijgekomen van het mislukte concert. Ik antwoord maar niet dat ik een soort van date met Kees heb, want ik precies hoe ze over hem denkt. (‘Hij is een bárman. Die doen het met iedereen.’)

Exact om half zes hoor ik een roffel op mijn deur. Ik doe open en zie Kees staan, gekleed in een tof overhemd met bloemen. Misschien stelt de date toch meer voor dan falafel en een rottig gesprek. ‘We gaan naar de Parade,’ zegt hij.

Als we ernaartoe fietsen hebben we het over van alles en nog wat, behalve over ons. Op het terrein kopen we kaartjes voor een voorstelling. We bestellen een visje met couscous en eten dat op aan een lange tafel terwijl we praten over familie, werk en toekomstdromen. Hij wil heel graag een eigen bedrijf, ik vertrouw hem toe dat ik wereldberoemd wil worden, om te beginnen in Nederland. Dan is het tijd voor de voorstelling van Alex Klaassen. Knie aan knie met wildvreemden zingen we in een smoorhete tent mee met grappige liedjes over een boyband op wereldreis.

Nog een wijntje dan maar, en in de rij voor de zweefmolen. Kees slaat zijn arm om me heen, en dat voelt heel vertrouwd – alsof we al heel lang samen zijn. Wanneer we aan de beurt zijn, gaat hij in het zitje niet met zijn rug tegen me aanzitten, maar met zijn buik. We beginnen te draaien, sneller en sneller. Een man geeft een duw tegen ons zitje en we vliegen onwaarschijnlijk hoog. ‘Woehoe!’ gil ik en ik durf mijn armen te spreiden want Kees heeft me stevig vast. We lijken wel Kate Winslet en Leonardo DiCaprio op de voorplecht van de Titanic. Kon ik maar altijd in deze zweefmolen blijven zitten, met uitzicht op de lichtjes, de flarden muziek en zijn warme lichaam tegen me aan. En als hij me dan ook nog in mijn nek kust en zegt dat hoe mooi hij me vindt, wil ik er echt nooit meer uit.

Zodra we weer vaste grond onder de voeten hebben, neemt hij me in zijn armen en zoent me tot we achter ons applaus horen en een vrouwenstem roep: ‘Hé jullie daar! Get a room!’