Kiki #36: ‘Hij beet op zijn lippen om het niet uit te schreeuwen’

Kiki Faber (25) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook: Kiki #35: ‘Ik wil hem wegduwen, maar krijg er de kans niet voor’

Zondag

Kreunend lag Nol op de vloer, terwijl Kees hem in zijn zij schopte. Ondertussen was er iemand keihard aan het gillen, en het duurde even voordat ik me realiseerde dat ik het zelf was. Toen ben ik aan Kees’ arm gaan trekken. ‘En nu houd je op! Het is niet wat je denkt! Houd op HOUD OP!’ Hij keek me aan alsof hij stoned was, zei: ‘Zoek het maar uit met je vriendje’ en liep weg. Aan de ene kant wilde ik hem achterna rennen om te zeggen dat ik niks met Nol heb. Maar ik was ook woedend dat hij zo uit zijn dak was gegaan en bovendien had Nol me nodig. Ik hielp hem overeind, zette hem op een stoel en bestudeerde zijn gezicht. Uit een mondhoek droop bloed, zijn oogkas was opgezwollen en hij mompelde dat hij ontzettende pijn had in zijn borstkas. Ik tilde zijn shirt op maar zag niets bijzonders. Had hij misschien een inwendige bloeding of een gescheurde milt of lever? Daar kon je toch hartstikke dood aan gaan? ’We moeten naar de eerste hulp,’ zei ik. Ik rende de zaal in om Finn te zoeken, die vanavond de Bob was. Hij stond aan de bar met een meisje te flirten. Terwijl ik hem uitlegde wat er was gebeurd, wierp ze me giftige blikken toe. Jammer meid, volgende keer beter.

Alles deed Nol pijn: een jas aantrekken, naar het busje lopen, over een hobbel rijden of een bocht nemen. Hij beet op zijn lippen om het niet uit te schreeuwen. Ik was zo bang dat er iets verschrikkelijk mis met hem was. Finn parkeerde voor de eerste hulp en ik rende naar binnen om een rolstoel te halen. Nol was er zo beroerd aan toe dat hij er nog in ging zitten ook. Nadat we een poosje hadden gewacht werd hij onderzocht door een arts die bruine, suède schoenen droeg. (Gek dat ik zo’n detail heb onthouden.) De diagnose: gekneusde ribben. Om de pijn te verlichten legde hij een drukverband aan en hij zei dat het wel een week of tien kon duren voordat hij er geen last meer van had. ‘Je mag pijnstillers slikken, maar je moet wel in beweging blijven. Gewoon proberen wat je aan kunt.’

Vervolgens hebben Finn en ik hem naar huis gebracht. Daar heb ik hem geholpen met uitkleden en toen heb ik een deken gepakt en ben ik op zijn bank gecrasht. Ik heb Kees gebeld, en toen hij niet opnam, heb ik hem een appje gestuurd dat we met elkaar moeten praten.

Maandag

Zodra ik Kees’ voetstappen op de trap hoor, begint mijn hart te bonzen. Geen idee waar dit gesprek naartoe gaat leiden – ik voel zoveel tegelijk. Ik ben woedend omdat hij Nol in elkaar heeft geslagen en vind het eng dat hij zo de controle over zichzelf kan verliezen. Maar ik hou ook nog steeds van hem. De kamerdeur zwaait open en dan staat Kees tegenover me. Met een uitgestreken gezicht zegt hij: ‘Wat wilde je bespreken?’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.