Kiki #58: ‘Gadverdamme Kiek. Hou je mond nou maar’

column kiki

Kiki Faber (26) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook: Kiki #57: ‘Ik betrap hem er zelfs op dat hij naar haar borsten tuurt’

Woensdag

Een wildvreemde mevrouw belde net dat Floor was ingestort en of ik kon helpen. Natuurlijk zei ik dat ik er onmiddellijk aankwam. Wel jammer dat mijn baas zo geprikkeld reageerde op deze SOS. ‘Dus je gaat midden op de werkdag weg omdat er iemand is flauwgevallen? Je begrijpt dat ik hier een aantekening van moet maken.’ Dat klonk onheilspellend maar ik had zo’n haast dat ik er verder niet naar heb gevraagd. 
Zo hard als ik kan fiets ik naar Floors huis en nog geen half uur later (een record) sta ik in haar woonkamer. Floor ligt op de bank onder een dekentje. ‘Fijn dat je kon komen. Voor mij had het niet gehoeven maar die vrouw dreigde me naar het ziekenhuis te brengen en dat leek me zwaar overdreven. Ik was gewoon even van de wereld. Misschien krijg ik wel griep of zo.’ Achter in een badkamerkastje vind ik een thermometer en die steekt ze in haar mond. Het ding geeft 36,2 graden aan. Geen koorts dus, eerder ondertemperatuur, maar ze ziet er belabberd uit dus er is zeker wat mis is met haar. Fullspeed ga ik in de verzorging. Ik zet thee, ruim op, doe boodschappen en maak een pasta. Dat eten op terwijl we naar Games Of Thrones kijken. ‘Ik voel me al een stuk beter,’ zegt ze. ‘Ik denk dat ik een lage bloedsuikerspiegel had of zo.’

‘Ik denk dat je naar de dokter moet. Het is niet normaal dat je zomaar in elkaar zakt.’ Als ze haar schouders ophaalt, begin ik kwaad te worden.  ‘Misschien heb je iets aan je hart, of epilepsie of suikerziekte. Mijn moeder vertelde laatst van een kennis die van het ene op het andere moment door zijn enkel zakte. Botkanker. En ik hoorde ook laatst van iemand die …’

‘Gadverdamme Kiek. Hou je mond nou maar. Ik ga morgen wel naar de huisarts.’

Ze wil graag dat ik blijf slapen en tegen elven liggen we naast elkaar in bed. Gezellig, of we weer tien jaar zijn. Ik maak een selfie van ons en stuur die naar Kees. Onmiddellijk appt hij terug: ‘Mag ik ertussen komen liggen?’
We kletsen nog een tijdje en dan doen we het licht uit. Morgen móet ik op tijd op mijn werk komen.

Donderdag      

Net Floor gebeld. Volgens de huisarts is er niets aan de hand maar is ze overbelast. ‘Geen idee waarvan, maar om hem gerust te stellen ga ik nu op een soort fysiotherapie voor stresskippen. Nou ja, baat het niet dan schaadt het niet.’  Als ik heb opgehangen, draai ik een blikje voer open voor Kylie. Normaal draait ze dan rond mijn enkels, maar nu is ze nergens te bekennen. Ik roep haar naam een paar keer, en net als ik denk: oh mijn god, ze is naar buiten ontsnapt, gaat Rosa’s kamerdeur open. De poes glipt naar buiten. ‘Ze was even bij mij op visite,’ zegt ze. ‘Het is zo’n schatje.’

Geïrriteerd denk ik: en mijn vriend vind je ook al zo leuk.