Kiki #69: ‘Met een wasbleek gezicht ligt Floor in haar ziekenhuisbed’

Kiki Faber (26) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook: Kiki #68: ‘Het gekke is dat ik van zijn gebrul totaal niet in paniek raak’

Met een wasbleek gezicht ligt Floor in haar ziekenhuisbed. ‘Ze heeft ongelooflijk veel geluk gehad,’ zegt tante Irene die haar dochter een glas water voor houdt. ‘Het is heel belangrijk dat je goed drinkt en eet, want dan kun je snel naar huis.’
‘Mam, ik heb geen dorst,’ zegt Floor.

‘Dan zal ik je kussen even lekker opschudden.’ Terwijl tante Irene daarmee bezig is vertelt ze dat Floor misschien een whiplash heeft. Dat zou een verklaring zijn voor haar knallende koppijn. ‘Maar dan denk ik: weten ze dat zeker? Is er niet nog wat anders aan de hand? Ik heb gegoogeld en het is niet normaal dat ze zoveel pijn heeft.’

‘Mam, ik heb gekneusde ribben en een buikoperatie achter de rug.’

Maar Floor moeders luistert niet maar ratelt door dat de artsen zich nauwelijks laten zien, het verplegend personeel zo lief is en de maaltijden veel beter dan verwacht. Kijk maar, ze kan zelf aankruisen wat ze wil en er zijn zelfs vegetarische opties.

‘Hoe is het ongeluk nu precies gebeurd?’ vraag ik aan Floor. ‘Jullie kwamen uit Rotterdam en toen…’

‘Die vent bij wie ze in de auto zat kan niet rijden,’ zegt tante Irene verontwaardigd. ‘Die heeft zijn auto zó in de vangrail geparkeerd. Het is een godswonder dat ze het heeft overleefd.’ 

‘Mam!’ roept Floor. ‘Zo ging het helemaal niet, en die vent heet Silas en is mijn vriend.’ 

Floors moeder kijkt mij vragend aan: ‘Ken jij hem? Ze heeft hem aan mij niet voorgesteld, hoor.’

Smekend kijkt Floor haar moeder aan. ‘Zou je alsjeblieft een kaasbroodje en een reep melkchocola voor me in het winkeltje willen halen? En jij lust toch wel een cappuccino, Kiek?’

‘Heel graag.’

Zodra tante Irene weg is, ga ik bij Floor op bed zitten en vraag ik weer naar het ongeluk. Ik moet goed luisteren om te horen wat ze zegt, zo zacht praat ze. ‘We kwamen uit Rotterdam en het was een magische avond. De zon was een vuurrode bol, Silas had mijn hand vast, lekker muziekje op. Ineens remt die auto voor ons. Silas staat op zijn rem, en de auto begint om zijn as te draaien, en knalt zo tegen de vangrail aan. Ik denk dat ik toen even buiten bewustzijn ben geraakt. Silas zat naast me met zijn hoofd opzij, en ik dacht dat hij dood was. Toen hoorde ik sirenes en het geluid van een zaag. Dat maakt een herrie, joh! Ik had zo’n pijn in mijn buik en ik was zo bang. Een aardige vrouw van de ambulance zei steeds zei dat het goedkwam, en dat zeg iedereen steeds.’ Ze begint te huilen waardoor ze er nog zieliger uitziet. Ik geef haar een tissue en daarmee dept ze haar ogen. ‘Ze hebben een stuk van mijn milt moeten verwijderen, en ik moet hier zeker nog een week blijven.’

‘En waar is Silas dan?’

‘Die ligt in een ander ziekenhuis en ik heb geen idee hoe het met hem gaat.  Kun jij straks bij hem langsgaan om te kijken hoe het met hem is?’

‘Tuurlijk,’ zeg ik.

Lisa woont in Limburg, maar is stiekem een echte Brabantse. Ze houdt van gekke trends en haar guilty pleasure is foute, Nederlandstalige muziek. Een grote droom is dan ook om een keer naar de Toppers te gaan, maar tot die tijd moet ze het doen met haar slechte afspeellijst op Spotify. Voor VIVA schrijft ze over het laatste nieuws op het gebied van entertainment, series, reizen, seks, films en boeken.