Kiki #93: ‘Hoe krijg ik iedereen zo snel mogelijk weg?’

column kiki

Kiki Faber (27) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – woont in Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook:
Kiki #91: ‘Hij zal nu toch wel over onze onenightstand heen zijn?’

Maandag

Alle meubels hebben Jackie en ik zoveel mogelijk uit de woonkamer gehaald en in mijn slaapkamer of in het kledinghok geplaatst. Alleen de tafel hebben we laten staan, met daarop stapels biologisch afbreekbaar wegwerpservies en glazen. De afgelopen dagen werd duidelijk dat veel gasten van ons oud & nieuw-feest weer anderen hadden meegevraagd, waardoor we nu geen idee meer hebben hoeveel mensen er komen. Het maakt ook niet echt uit, zolang ze maar te eten en te drinken meenemen en het in mijn huis past.

Als er gasten binnenkomen vertellen Jackie en ik dat ze hun jas op bed kunnen gooien, drank en hapjes op tafel kunnen zetten en ze vooral zichzelf moeten bedienen. Erroll, een kapper en overduidelijk gay, gaat over de de muziek. Diepe grooves waar je geweldig op kunt dansen. Eerst maak ik me een beetje zorgen over de buren, maar nadat ik een pilletje heb geslikt, heb ik alleen nog maar zin om los te gaan. Ik dans met een jongen met een baard, met een meisje met dreads en een Italiaanse toerist met wie ik ook even zoen. Wat een tof feest!

Tegen een uur of twee trekt Jackie aan mijn arm. ‘Je moet even meekomen naar het balkon,’ zegt ze. ‘Ik weet niet wat ik moet doen.’

Een meisje is over het balkonhekje geklommen. Een stap vooruit en ze dondert zo van twee hoog de tuin in. Geschrokken schreeuw ik: ‘Kom eraf!’

Ze schudt haar hoofd en steekt een been naar voren. Oh nee, dadelijk gaat ze echt. ‘Weet jij met wie ze is meegekomen?’ vraag ik.

Jackie schudt haar hoofd. ‘Ik dacht dat het een vriendin van jou was.’

Langzaam loop ik op haar af. ‘Van mij mag je springen, hoor,’ zeg ik, ‘maar ik vraag me wel af of dit de beste plek daarvoor is. Op de begane grond woont een gezin met twee kleine kinderen en die schrikken zich rot. Die hebben een trauma voor het leven.’

Jackie knikt. ‘Maar waarschijnlijk ga je niet dood van zo’n val. Je breekt alleen van alles. Zit je maanden in het gips.’

Het meisje kijkt ons onzeker aan.

‘Kom er nou maar vanaf,’ zeg ik. ‘Dan brengen we je naar huis. Eruit stappen kan altijd nog, maar dit is niet het beste moment.’ Aarzelend begint ze terug te klimmen, en als ze met haar beide benen weer op het balkon staat, kijken Jackie en ik elkaar opgelucht aan. Het meisje huilt en rilt. Ik sla mijn arm om me heen en loop met haar mee naar de slaapkamer om haar jas te zoeken. Op bed ligt een grote bewegende berg. Wat is dit nu weer? Als ik gehijg hoor, valt het kwartje.

‘Hallo daar! Kunnen jullie dit in je eigen huis afmaken?’

De jongens beginnen te lachen en schieten even later langs ons heen weg. Een minuut of vijf later vertrekt Jackie met het meisje. Ik blijf liever thuis omdat ik het gevoel heb dat de zaken uit de hand beginnen te lopen. Als ik in de keuken uitglijd over een plas kots weet ik het zeker. Hoe krijg ik iedereen zo snel mogelijk weg?