Kiki #99: ‘Zoveel verdriet hier, zo oneindig veel verdriet’

Kiki Faber

Kiki Faber (27) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – woont in Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook:
Kiki #98: ‘In tijden heb ik me niet zo gelukkig gevoeld’

Dinsdag

In de oefenruimte van Detlevs band liggen Oosterse tapijten op de grond, er zijn geluidwerende wanden, en het is er lekker warm. Wat een luxe in vergelijking met de loods waarin wij met de band oefenen. Hangend op de bank kijken Finn en ik naar de repetitie. In het dagelijks leven maakt Detlev niet zo’n indruk, maar als hij zingt heeft hij zoveel charisma dat hij waanzinnig sexy is. En zijn stem is geweldig!  Jasper, die bij ons de absolute leider is, luistert bijna timide naar Detlevs aanwijzingen. Na een poosje zitten ze er echt lekker in, en oh man, wat zijn ze goed. Als het nummer is afgelopen joelen en klappen Finn en ik alsof we bij een concert zijn. Detlev kijkt me aan. ‘Ken je Shallow? Val maar in als je wilt.‘ Hij spelt het intro en zingt dan: ‘Tell me somethin’, girl. Are you happy in this modern world? Or do you need more?’

Het is een van mijn favoriete nummers, dus ik ken het goed, maar ik loop met knikkende knieën naar de microfoon. Detlev geeft me een bemoedigende knipoog en dan val ik in: ‘Tell me something Boy’. Het gaat goed, het gaat heel goed. Als het nummer is afgelopen gloei ik van rots en hij geeft me een boks. ‘ We kunnen nog wel een zangeres gebruiken, dus als je wilt….’

Jasper knikt. ‘Ik overweeg ook om in Berlijn te gaan wonen.’

‘In Berlijn? Jemig daar heb ik nog nooit over nagedacht. ’ Ik kijk naar Finn. Ik had verwacht dat hij zou opspringen en brullen dat dit een geweldige kans is, maar hij kijkt nogal kwaaiig. Als ik weer naast hem zit, schieten mijn gedachten alle kanten op. Hier een huis zoeken, ver van familie (niet dat dat ze veel uitmaakt, geloof ik, maar toch), van vrienden, ander werk zoeken, geen Finn meer, geen Floor. Maar ook: Het Grote Avontuur, misschien wel een doorbraak, en wat stelt onze band nog voor zonder Jasper? Finn slaat zijn arm om me heen. ‘Je hoef niet nu te beslissen, hè. ’ Ik leg mijn hoofd tegen zijn schouder en voel me meteen wat rustiger.

Vrijdag

Op de terugweg wil Finn per se langs Sachsenhausen. ‘Ik vind dat je dat een keer in je leven gezien moet hebben.’ Het concentratiekamp ligt een kilometer of dertig van Berlijn. In de loop van de tijd is zoveel van het kamp verdwenen dat het nu een grote kale vlakte is met hier en daar een paar gebouwen. Terwijl Finn en ik over het terrein lopen, probeer ik me voor te stellen wat hier is gebeurd. Moeilijk, ook omdat de zon lekker schijnt en het voelt of de lente eindelijk is begonnen. Op plekken waar barakken stonden zien we regelmatig opeengestapelde steentjes liggen. ‘Waarom is dat toch?’ vraag ik aan Finn.

‘Als Joden hun doden willen eren, leggen ze kleine stenen op het graf om aan te geven dat hun liefde net zo onvergankelijk is als een steen.’

Ineens komt het keihard binnen. Zoveel verdriet hier, zo oneindig veel verdriet. Ik pak Finns hand vast en zeg dat ik naar huis wil.