Kiki #168: ‘Misschien moet ik vertrekken, dan kunnen ze een andere zangeres vragen’

Kiki Faber

Kiki Faber (27) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – woont in Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Vrijdag

Vannacht lukte het niet om in slaap te vallen, zo zenuwachtig was ik voor de studio-opnames. Ik zag steeds voor me hoe ik compleet dichtsloeg of alleen nog maar schor gekras kon uitbrengen. Ik moet de eerste en tweede stem van een dancenummer inzingen, maar het gaat vooral om de adlibs. Dat kan ik niet echt oefenen, het moet spontaan ontstaan. Een paar keer heb ik op het punt gestaan om af te bellen, ik dacht: dit lukt me nooit. Maar het is een geweldige kans en ik heb er mijn baan bij de klantenservice voor opgezegd.

Ruim op tijd meld ik me bij de studio. Jasper en Gregor hebben het nummer samen geschreven, alle muziek staat al op band, alleen mijn gedeelte moet nog opgenomen. Ik krijg een kop koffie en we kletsen wat, maar studiotijd is kostbaar en daarom sta ik al snel met een koptelefoon op voor de microfoon. In de control room zitten Jasper, Gregor en de producer. ‘Doe eerst maar de lyrics,’ zegt Gregor en de muziek begint. Alles gooi ik erin.  ‘Fantastisch,’ zegt hij, ‘maar kun je iets hoger eindigen bij ‘All eyes on you.’

Ik zing het nog een keer en nog tig keer, net zo lang tot de mannen tevreden zijn. Daarna gaan we de adlibs opnemen. ‘Ga maar los! Laat je gaan!’, zegt Gregor. Met strakke blikken kijken ze me aan terwijl ik mijn best doe er iets bijzonders van te maken. ‘Technisch is het oké,’ zegt hij, ‘maar het is te braaf. Kleur buiten de lijntjes, wees spontaan.’ Mijn volgende poging is minstens zo suf. Heeft Jasper mij aanbevolen, bak ik er niets van. Misschien moet ik maar vertrekken, dat ze nog een andere zangeres kunnen vragen. Verslagen zeg ik: ‘Er komt gewoon niets in mijn hoofd op.’

‘We nemen even een break,’ zegt Jasper. Hij komt naar me toe, pakt me bij mijn schouders vast en kijkt me indringend aan. ‘Jij kunt dit. Dat weet ik zeker omdat ik je het op het podium al tig keer heb zien doen. Het probleem is dat je er nu te veel bij nadenkt. Straks vergeet je ons en de opnames, je concentreert je alleen op de muziek en gaat lekker experimenteren. We hebben tijd genoeg. Het komt goed.’ Wanneer de band weer start sluit ik mijn ogen en ik begin te zingen. Iets wat nergens op slaat, maar wat kan het schelen, blijkbaar willen ze dit. Ik krijg er lol in, ga los en eindig met een enorme uithaal. Wanneer ik mijn ogen opendoe, zie ik dat Gregor en Jasper zijn opgestaan. Ze applaudisseren.

Dinsdag  

Ik had bij mijn vorige baan nog zoveel vakantiedagen tegoed dat ik vrijwel meteen kon vertrekken. Maar ik moet natuurlijk wel een nieuwe baan vinden. Als ik Joost uitlaat, loop ik langs een gezellig café waar op het raam een briefje hangt met: ‘Personeel gezocht’. Binnen vraag ik aan de kale man die achter de bar staat: ‘Hebben jullie nog mensen nodig?’ ‘Een hond in elk geval niet.’ Van top tot teen neemt hij me op. ‘Heb je ervaring?’