Kinderen en porno

Als mijn zoontje later groot is, vind ik nooit, maar dan ook nooit een Playboy onder zijn bed. Niet omdat het niet mag of omdat hij zoiets niet durft te kopen, maar simpelweg omdat het niet nodig is. Hij heeft immers internet.

Verdorven volkje
M en ik hebben een 17-jarige logé uit Amerika op bezoek, de zoon van de mensen bij wie we altijd logeren als we daar zijn. We hebben aan veel dingen gedacht, er is lekker eten in de koelkast, er is een fijne slaapplek, hij heeft een telefoon waarmee hij kan bellen, een computer waarop hij kan werken, mailen en chatten met zijn ouders, noem het maar op. Aan één ding hebben we echter niet gedacht: het feit dat we schijnbaar nogal een verdorven volkje zijn.

Terwijl we gisterenavond televisie zaten te kijken, kwamen er nogal wat dubieuze promo’s voorbij (RTL 5), promo’s die je op de Amerikaanse televisie (met uitzondering van HBO) nooit zult zien, ook niet na middernacht. Onze gast voelde zich duidelijk ongemakkelijk, niet alleen omdat hij een Amerikaan is die dat soort dingen op televisie niet gewend is (ha gezellig met z’n allen halve porno kijken, jij ook een bitterbal?), maar vooral ook omdat hij uit een gezin komt waar ze die dingen nogal hebben afgeschermd voor de kinderen.

Vieze boekjes
Het deed me denken aan iets dat M en ik ons regelmatig afvragen: hoe gaan we dat doen met Robin als hij later groot is (en uiteraard met z’n broertje Matthijs). Ik heb nooit ‘vieze’ boekjes (eigenlijk gaat het al mis bij die benaming) onder mijn matras gehad, om de simpele reden dat ik dat niet nodig had. Was ik dan zo’n brave jongeman? Zeker niet, ik had internet!

In die tijd was internet nog maar net in opkomst (en nu voel ik me dus stokoud) en was het een kwestie van zo vroeg mogelijk opstaan, zodat je de telefoonlijn kon gebruiken zonder dat iemand tussendoor wilde bellen, en uiteraard zodat niemand zag wat je deed. Ik heb heel wat gezien in die tijd en destijds schaamde ik me daar dood voor, maar nu, zo’n twintig jaar later, heb ik nog steeds niet het gevoel dat ik er schade door heb geleden. Sterker nog, het heeft er eerder voor gezorgd dat de nieuwsgierigheid wat werd geblust, hetgeen heel wat onhandige acties in het echte leven heeft voorkomen (volgens mij de rol die traditioneel door boekjes werd vervuld).

Draaiende maag
Toch zou ik mijn kinderen nu niet zo makkelijk achter het internet zetten zonder toezicht als ze ouder zijn. Heel eerlijk? Het stoort me niet als ze rond hun 13/14e (of ben ik dan heel naïef qua leeftijd inmiddels) stiekem plaatjes kijken, maar het internet van nu is niet meer het internet waar ik destijds plezier aan beleefde. Voer een verkeerde zoekterm in in Google (en dat gebeurt me regelmatig als ik een plaatje zoek voor bij mijn blog) en je ziet zaken waar je maag van gaat draaien. Dat zijn dingen die mijn kinderen niet hoeven te zien (niet alleen in hun jeugd, liever gewoon nooit). Daarbij was het internet in mijn tijd (oei, in mijn tijd) nog geen broedplaats voor kinderlokkers, daar was internet niet groot en interessant genoeg voor.

Go with the flow
Maarja, wat gaan we eraan doen? Technisch gezien is natuurlijk alles mogelijk: blokkeren, monitoren enzovoort, maar eigenlijk wil ik m’n kinderen liever niet bespioneren. Toch denk ik dat je daar in deze tijd niet onderuit komt. Natuurlijk vertrouw ik m’n kinderen, maar zet iemand met heel veel trek in een snoepwinkel en uiteindelijk ga je toch eten. Dat is geen verwijtbaar gedrag. Hoe M en ik dat gaan oplossen? We hebben nog steeds geen idee. Het zal een go with the flow-dingetje worden en gelukkig hoeven we er waarschijnlijk voorlopig niet over na te denken.

En als we er echt niet uitkomen, ach, dan zetten we Robin en Matthijs gewoon voor de tv. Een avondje RTL 5 leert ze alles dat ze weten willen op dat gebied.

Beeld: tatyanagl / 123RF Stockfoto