Blog Sophie: Kinderen zonder angst

Mijn jongste dochter (A2) kent geen angst. Dit in tegenstelling tot haar grotere zus. Die springt nergens zo maar af of in, wil altijd vastgehouden worden bij iets wat potentieel gevaar zou op kunnen leveren en is zeer terughoudend bij zwembaden, sloten en plassen water. Best fijn dus.

Achterstevoren van de glijbaan
Zo niet A2. Die loopt gewoon door, ook al houdt de vloer op omdat er een trap naar beneden volgt. Klimmen doet ze ook, ook al heeft ze het einde van de bank wel bereikt. Achterstevoren van de glijbaan? Natuurlijk doet ze dat. Op tafel klimmen en dan gaan springen? Uiteraard. En dus loopt ze elke week met een nieuwe blauwe plek op haar hoofd, naast de al geel wordende vlekken.

Sowieso heeft haar hoofd nogal te lijden. Als ze haar zin niet krijgt, gaat ze kopstoten uitdelen. Dit kan tegen mijn hoofd zijn, maar ook tegen de kast en soms gooit ze zich op de vloer en gaat ze daar liggen bonken. Het consultatiebureau zegt dat we dat gedrag moeten negeren, maar ja, wéér een blauwe plek erbij is ook zoiets.

Met kloppend hart
Het is verbazingwekkend hoe veel sneller ze is dan haar grote zus. Ze kijkt natuurlijk ook alles af. Staat A1 met één been op de glijbaan, dan volgt A2 meteen. Alleen is haar grote zus al even vier en is zij amper anderhalf. A1 durft inmiddels heel voorzichtig met haar neus dicht haar eigen haren nat te maken in bad. A2 duikt meteen kopje onder. Even proesten en dan… nog een keer natuurlijk. Ik sta altijd met kloppend hart langs de badrand.

Kleinzerig is ze niet. Soms kleden we haar ’s avonds uit en zien we een flinke schaafwond onder het rompertje. Geen idee wanneer dat gebeurd is, want we waren de hele dag bij haar en we hebben haar niet horen huilen. En dan voel ik me toch wel eens schuldig. Sowieso kam ik haar pony het liefste over al die blauwe bulten. Het ziet er niet uit. En ik ben altijd te laat met vangen. Ook al sta ik er naast. Laatst klom ze op de bank en stond haar vader klaar om haar op te vangen, toen haar grote zus ineens aan zijn arm trok. Hij draaide zich half om en ja: boink.

Boink
Voor haar is de wereld één groot klimrek. De bank, de tafel, de stoelen, de tuinbank, maar ook het wasrek moet door haar beklommen worden. Een glijbaan van drie meter hoog? Ook geen probleem. Ze houdt nu eenmaal van actie. Ze kan ook niet gewoon lopen, ze moet altijd rennen. En daarbij vliegt ze nog weleens uit de bocht. Boink.

Ook haar oudere zus is soms de oorzaak van een nieuwe blauwe plek. Eerst was dat omdat ze (heel gemeen) haar territorium verdedigde door pootje te lappen en te duwen, inmiddels is het zo omdat ze probeert te helpen. Tilt ze haar jonger zusje op, dat zich loswringt en uiteraard: boink. Ik denk er al even aan om een tuigje te kopen voor A2. Ergens ziet dat er gemeen uit, maar nu nummer 3 er is, houd ik haar gewoon niet meer bij. Ze rent zo de straat op, zo de winkel uit, klimt zo een klimrek voor gevorderden op. Angst is haar misschien vreemd, maar mijn hart stopt zo nog eens met kloppen.