Naar de kleuterschool

Naar de kleuterschool

Mijn kleine, lieve meisje. Morgen wordt ze vier jaar. En ik moet nu toch even slikken. Met weemoed denk ik terug aan de eerste nacht dat ze naast me lag. Het was in het ziekenhuis en ik had twee uur geslapen in drie dagen. Ik kon niet meer, maar ik moest naar haar blijven kijken. Ik was sprakeloos. Dat had gewoon in mijn buik gezeten en nu lag het naast me. Zo’n prachtig meisje. Ze was het mooiste dat ik ooit gezien had.
En nu zijn we vier jaar verder. Van een hulpeloos wezentje is ze veranderd in een soms erg zelfstandige kleuter. Een meisje dat heel goed weet wat ze niet wil en dat ook de hele dag zegt. Een meisje dat niet altijd even lief is voor haar zusje. Maar ook een meisje dat een sjaal voor je pakt als je naar buiten gaat.
Wat hebben we met haar getobd. Onzeker als we waren, brachten we uren door naast haar bedje omdat ze niet wilde slapen. Avond na avond krijste ze. We probeerden van alles: een bedlampje, een extra verhaaltje, nog een lampje, nog een liedje, nog even blijven zitten, rommelen op de bovenverdieping…totdat we het zo zat waren dat we haar lieten janken. Na twee keer uren krijsen, gaf ze de strijd op. En bleven wij verbijsterd achter: was opvoeden dan soms ook gewoon keihard zijn?
En dan die keren in het ziekenhuis. Oorontstekingen, buisjes, het knippen van de neusamandelen, het knippen van de keelamandelen. De tijdelijke doofheid waardoor ze laat was met praten. De zorgen, de logopedie, de nog intensievere behandeling waardoor ik haar eerder los moest laten dan verwacht. En de eerste keer dat ik haar hoorde zingen, drieënhalf jaar oud en dat ik daar nu nog steeds tranen van in mijn ogen krijg.
Vier jaar alweer. Groot genoeg om echt naar de kleuterschool te gaan. Ze kan zelf niet wachten, vindt zichzelf al heel wat. Roept de hele dag dat ze geen baby meer is, maar zelf naar het toilet gaan is best eng en haar eigen bord leeg eten is blijkbaar heel moeilijk. Maar dan komt ze ineens op schoot zitten en geeft ze me een dikke knuffel, of krijg ik honderd kusjes op mijn gezicht. Meteen is alles weer goed.
En wat moeten we om haar lachen. Ze wilde per se leren fluiten en liet dat horen aan haar oma. Die zei: ‘Meisjes die fluiten, krijgen jongens met….’(duiten), en mijn dochter antwoordde: ‘Piemels.’ Ik lag onder de tafel.
Na het weekend start ze in groep 1A. Haar vriendinnetje van het kinderdagverblijf zit daar ook. Ze heeft al in haar vriendenboekje mogen schrijven. Wat is het snel gegaan. Ik hoor van vriendinnen dat hun kinderen ineens heel groot werden, toen ze naar school mochten. En dat geloof ik meteen. Maar ach, hoe groot ze ook wordt, ze zal altijd mijn kleine, lieve meisje blijven.

CC foto: sagatrees