Kneuterigheid troef!

Koekjes bakken in competitieverband. Vrouwen die huilen om mislukte meringue, balende mannen omdat ze last hebben van een lekkende slaapmuts, kritische juryleden die klagen over een te natte bodem. Waar ik het over heb? Over het nieuwe kijkcijferkanon van omroep Max natuurlijk: Heel Holland Bakt.

Al een aantal weken lang zit ik op woensdagavond al helemaal klaar voor de strijd om de titel ‘beste thuisbakker’ die plaatsvindt in een veredelde partytent ergens in Leersum. Acht kandidaten, van verschillend pluimage maar met één grote gedeelde passie (bakken dus) krijgen per aflevering drie opdrachten: een signatuuropdracht, een technische opdracht en ‘het spektakelstuk’. Dit alles onder de bezielende leiding van Martine Bijl, die ik per week leuker ga vinden, als ik eerlijk moet zijn. Wat een heerlijk droge en cynische humor heeft die vrouw. En wat een ouwe snoeperd…

Afvalrace mét calorieën
Iedere aflevering valt één van hen af en inmiddels is het deelnemersveld gereduceerd tot vier. Drie mannen en één vrouw die gisteren de halve finale streden met als thema ‘Frans’. En dus was de signatuuropdracht (een opdracht waarbij je een bekend recept een eigen draai geeft) een Swiss roll bombe; een taart waarbij de buitenkant is opgebouwd uit laagjes opgerolde cake.

Als kijker geniet je als je ziet hoe een Rutger (in het dagelijks leven verpleegkundige) opgewekt vertelt over zijn laagjestheorie, hou je je hart vast als de gepensioneerde Evert zijn bombe uitstort en als vervolgens de boel uit elkaar sodemietert lig je helemaal dubbel als je ziet hoe hij dit dan weer probeert te verbloemen voor de jury (voor wie niet gekeken heeft, hij gooide er liters frambozenmousse overheen, waardoor het meer leek op een bloedbad dan op een lekkernij). Sowieso maakt Evert zich niet zo druk, hij geniet vooral van wat hij doet. En zijn geheim? In bijna elk recept van hem gaat wel een beetje vrolijkheid (lees: likeur).

Gezelligheid kent geen tijd
De andere twee overgebleven kandidaten zijn Matthieu (rayonmanager) die met zijn vrolijke toet gisteren toch wel wat steekjes liet vallen en Narcis, de bescheiden receptioniste die daarentegen wel heel mooie dingen op tafel toverde. De sfeer onderling is vooral van het niveau ‘gezellig’, van concurrentie is nauwelijks sprake. Het draait vooral om veel lol hebben met elkaar en leren van het commentaar van de jury, meesterpatissier Robèrt van Beckhoven en culinair journalist Janny van der Heijden. Wat varieert van ‘niet helemaal gaar’, ‘iets meer suiker’ of ‘volgende keer wat meer zorg besteden aan de opmaak’. Kritisch, maar altijd vriendelijk en in begrijpelijke taal.

En bij het afvallen van een kandidaat wordt er niet gedaan aan onnodige spanningsopbouw. Nee, mevrouw Bijl zegt direct waar het op staat en gaat direct over tot het knuffelen van de afvaller in kwestie. Geen poespas, geen opsmuk: het is zoals het is.

Alles draait om de eenvoud
Volgens mij is dit ook gelijk het geheim van het succes van het programma. De eenvoud, de diversiteit van de verschillende deelnemers, de heerlijke resultaten (met recepten op de site!), een kritische maar heel sympathieke jury (zo kan het ook mensen!) en de altijd nuchtere Martine Bijl. Het is net als bij een programma als Boer zoekt vrouw kneuterigheid troef en dat maakt het zulk lekker (letterlijk en figuurlijk) amusement.

Bovendien leer ik er nog wat van ook. Zo weet ik bijvoorbeeld sinds gisteren wat een moelleux en een croquembouche is. Naïef als ik ben noemde ik dit altijd gewoon chocoladecakeje en soezentoren. Wist ik veel.

CC foto’s: still filmpje