Kom maar op, Italië.

Nog drie weken en dan zitten we in Italië. Klaar om aan de Tour for Life te beginnen. Schiet eens op. 

Vorig weekend fietste ik met D. in de Ardennen. Dit weekend fiets ik op de Veluwe. En volgend weekend zit ik weer in de Ardennen. Elke vrijdag pak ik mijn tas en haal ik mijn wielen uit mijn racefiets zodat-ie in de auto past.

Niks vergeten? Reepjes? Pomp? Extra binnenbandjes?

Feestjes van vrienden zeg ik af. Alcohol heb ik afgezworen. Na een dagje fietsen ben ik zo moe dat ik om tien uur ’s avonds al omval van de slaap. Ik wist dat dit jaar zo zou zijn. Ik had me erop voorbereid. Dus ik klaag niet.

Maar ik krijg zo langzamerhand wel eens zin om te zien waar ik dit allemaal voor heb gedaan. Die tien uur per week op de fiets. Al die bergjes waar ik tegenop ben gefietst. Ik wil alvast in Italië zijn, met een lijf vol onrust en gespannen kuiten. Klaar voor acht dagen trappen, zwoegen, afzien, genieten en slapen in een tentje.

Ik wil eens zien waar ik de hele winter voor op de fiets heb gezeten. Toen het zo koud was dat jullie bij de haard bleven zitten. Wat ik ook graag wilde. Maar ja, dan had ik geen ja moeten zeggen tegen die Tour for Life.

Het was een schitterend jaar. Ik ben op plaatsen geweest waar ik anders nooit was gekomen. Ik heb geleerd dat ik veel meer kan dan ik dacht. Maar nu wil ik wel eens laten zien wát ik dan allemaal kan.

Kom maar op, Bardonecchia. Nog 3 weken.