Koningin van de selfies

‘Maak jij al die foto’s bij je blogs zelf?’ is de op één na meest gestelde vraag die ik krijg over mijn blogs. De meest gestelde vraag is namelijk: ‘Ga je hier ook een stukje over schrijven?’. Respectievelijk gevolgd door: ‘Kijk uit wat je doet en zegt hoor, je staat zo op Viva.nl!’ Nu valt het laatstgenoemde over het algemeen wel mee, maar het eerste valt toch smerig tegen. Het antwoord is namelijk: ‘Ja’.
Ja, ik maak bijna al die foto’s zelf.

Koningin van de selfies

Het klaarzetten van mijn eerste blog bleek voor mij hogere wiskunde. Toen er ook nog een foto bij moest, zat ik al ver over het limiet van het aantal vragen dat je met goed fatsoen aan iemand kunt stellen. Het leek me veiliger om een eigen foto te plaatsen, zodat ik geen problemen zou krijgen met bepaalde rechten die gelden voor het plaatsen van andermans foto’s.
Helaas schreef ik over een halfslachtige identiteitscrisis. Daar had ik toevallig geen foto van. De week erop schreef ik over een lintworm. De week daarop over een kotsend jongetje. Omdat bepaalde onderwerpen niet echt uitnodigen tot bijpassend beeldmateriaal plaatste ik, bij gebrek aan beter, achteloos een selfie. Na die drie weken besloot ik er maar mijn handelsmerk van te maken. Naïef (of lui) als ik was.

De selfies komen mijn strot uit
Ik krijg eigenlijk zelden een inhoudelijke vraag over één van mijn blogs. Die foto’s schijnen veel meer te intrigeren dan wat ik te zeggen heb. Dat is niet bepaald goed nieuws voor een schrijfster.
Om eerlijk te zijn kwamen de selfies me ruim een jaar geleden al mijn strot uit. Je krijgt lamme armen en een stijve bek van het maken van selfies en ik kan mijn eigen kop inmiddels niet meer zien. Het selecteren van een enigszins toonbare foto kost me soms meer tijd dan het schrijven van een blog. Dat is ronduit belachelijk, maar niet mijn grootste zorg. Stiekem ben ik namelijk vooral bang om tegen te vallen in het echt. Wat zeg ik? Als de dood.

Vier bij vier centimeter
Vorige week was voor mij een uitgelezen kans om hierachter te komen. Ik ontmoette voor het eerst mijn collega-bloggers en nadat bleek dat ze bijna allemaal behoorlijke vergelijkingen vertoonden met het beeld dat ik me al die tijd van ze had gevormd, besloot ik ze de vraag te stellen.
‘Je bent iets groter dan ik dacht’, zei de eerste.
Dat leek me wel logisch, gezien het vier bij vier centimeter fotootje bij mijn blogs.
‘Ik dacht juist dat je groter zou zijn!’ zei een ander.

Never change a winning team
Dat was alles. Al met al hadden ik en mijn selfies er slechter af kunnen komen. Ik besloot het maar te beschouwen als een 1-0 voor de koningin van de selfies tegen de lintworm en het kotsende jongetje. Onder het motto ‘never change a winning team’ wacht ik nog maar even met aftreden. En om iedereen die ‘Kijk uit, voor je het weet sta je op Viva.nl’ roept gerust te stellen:
Als je troonopvolger wilt worden, dan schrijf je er zelf maar een stukje over.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke