Een kostbaar ritje

Telkens wanneer mijn neef zichzelf weer uit Londen importeert, gebeurt er iets bijzonders. Het is alsof de begintitel verschijnt en je je realiseert dat je zojuist een fantastisch film hebt opgezet.

Waar de fuck ben je?
Op een regenachtige woensdagavond wachtte ik op hem. Ik leek wel een stalker, zo vaak als ik hem gebeld had. ‘Ik bel je later,’ had hij om vier uur ’s middags gezegd. Om acht uur ’s avonds had ik nog steeds niets gehoord. Dat is wel het dingetje met hem: met hem maak je altijd halve afspraken. Die vent moet inmiddels acht tentakels uit zijn dure pak hebben hangen om al het werk te kunnen verrichten dat hij doet. Hij heeft het altijd druk. Ik kan mezelf bijna autistisch noemen als het gaat om het maken van afspraken. Die moet je nakomen. En zo niet, dan laat je iets weten. In de wereld van mijn neef gaat die regel niet altijd op. Mezelf opvretend, stroopte ik mijn mouwen op om op mijn horloge te kunnen kijken. Waar hing die gast nu weer uit? Stiekem wist ik wel dat ik alle frustratie weer zou vergeten als hij mijn voordeur door zou vliegen en me overwerkt maar gepassioneerd zou vertellen over zijn dag.

Reizen in stijl
Mijn theorie werd wederom bevestigd. Gewikkeld in dure kleding vloog hij de kamer in. Hoe het met me ging en wat ik de laatste tijd allemaal had gedaan. Wat zich vervolgde in het drinken van een biertje en een ritje in zijn Jaguar. Wat ben ik ook makkelijk onder de indruk. Ik viel stil zodra mijn billen de leren bekleding raakten en er house uit de speakers golfde zoals je dat nog nooit gehoord hebt. En ik hou niet eens van house. Kun je nagaan. Het asfalt voelde als een glijbaan onder ons. En terwijl verlicht Amsterdam langs zijn gezicht raasde, bewoog de sigaret in zijn mond mee met de woorden die hij uitsprak. Ik kon alleen maar keihard lachen en luisteren.

Inspiratiebron
Vroeger was hij al mijn lievelingsneef. Het allermooiste deel is dat niemand van de familie dacht dat hij het ooit zo ver zou schoppen. Hij was het schoffie van de familie. Het soort waar niemand meer een woord vuil aan wilde maken. Zoiets als ‘laat maar hangen’. Maar mijn neef kwam terug en deed de familie zich de kroes uit het haar verbazen. Zijn instelling inspireert me. Die gast is volgens mij echt een vampier. Wanneer slaapt hij? Hij werkt alleen maar. En nooit, maar dan ook nooit, hoor je hem erover zeiken. Gewoon je bek dicht houden en werken. En blijkbaar werkt dat. Wanneer ik hem weer gezien heb, stroom ik weer over van de energie. Hij herinnert me eraan dat als je iets wilt in het leven, je ervoor zult moeten werken. En dat het je niet binnen komt waaien als een soort tropische verrassing.

En zo snel als hij binnen vloog, zo snel vloog hij weer straat op. Want hij moest daar en daar nog heen. Glimlachend keek ik naar de achterlichten van de Jaguar die steeds minder fel werden. God, wat ben ik trots op die neef van mij. En ik ben blij dat ik een avondje mee heb mogen snoepen van zijn fantastische filmleven. Een kostbaar ritje.

Beeld: thinkstock