Krijg toch allemaal de kleren

Mijn body bouncede na de bevalling niet in twee weken terug naar mijn eigen maatje 38. Sterker nog: mijn lichaam vond het prima om nog even in de zwangere walvis-modus te blijven hangen. En dus at ik nog een beschuit met muisjes. Of beter gezegd: een stuk of vijf. Achter elkaar. In nog geen tien minuten. Ruim acht maanden na de daadwerkelijke bevalling. Maar wat maakte het uit: het was winter en mijn bobbelige lichaam kon ik prima verhullen in de comfortabele XL-truien. Toen werd het zomer. In mijn kledingkast vond ik een gekreukt stapeltje ‘zomerkleding uit lang vervlogen tijden’. Hopeloos gedateerd, veels te bloot en veels te strak. Bovendien bleek ik twee seizoenen een voorliefde voor camouflageprints en doodshoofden op T-shirts te hebben. Staat niet zo heel vrolijk achter een breed glimlachende dreumes in de wandelwagen.

En dus keek ik mijn vriend lief aan. Of beter gezegd: mijn linkeroog loenste naar zijn creditcard en tegelijkertijd speurde ik met mijn rechteroog leuke shoppingsites af. Hoe meer hij mopperde, hoe meer ik kocht. Drie dagen later werd Het Pakket bezorgd. Ik besloot er een officieel moment van te maken. Met een modeshow en een flesje wijn. Het zou geweldig worden.

‘Alles is zwart en groot. Heel groot,’ merkte hij na de show op. Daar had hij een punt. Ik had teveel op safe gespeeld en had een soort van gothic wintergarderobe met korte mouwen aangeschaft. Op de redactie waren de reacties van dezelfde aard. Collega Fleur opperde om samen te gaan shoppen. “We gaan jou opnieuw vormgeven. En letterlijk vorm geven.” Zo gezegd zo gedaan. Fleur perste me in uitdagende jurkjes en strakke topjes. Die overigens ook niet geschikt waren voor achter de wandelwagen. Het compromis tussen mijn depri-look en haar frivole kledingstijl bleek een flink aantal tassen met kleurrijke bloesjes, bloemige jurkjes, een nieuwe beha en een zwarte leren broek. ‘Voor al die XL-meuk die je hebt gekocht.’

Het resultaat mocht er wezen. Zelfverzekerd liep ik in mijn nieuwe fleurige jurkje achter de wandelwagen. Maar geen van mijn vriendinnen viel mijn nieuwe frisse look op. Alle aandacht ging naar een klein meisje dat gierend van het lachen in haar knalroze jurk de show letterlijk aan het stelen was. En ik realiseerde me dat het niet uitmaakte of ik nou zes kilo te zwaar, in een bloemetjesjurk, een leren broek of in mijn goeie ouwe doodshoofd T-shirt rondliep. Dat lachende meisje stak haar armpjes liefdevol naar mij uit en gaf me haar allerliefste glimlach als toetje.

De nieuwe VIVA Mama ligt nu in de winkel.

Bron beeld: thinkstock