Kruk

geen

In een huishouden met bevolking op dwerglengte mag hij niet ontbreken: het Opstapje, maar wij mogen Kruk zeggen.

Dankzij dat ding kunnen ook de kleinste aardbewoners zelfstandig bij onbereikbare plekken, waardoor het een belangrijk hulpmiddel is op het wankele pad der zelfredzaamheid, een richting die ik als lichtelijk gemakzuchtige moeder innig koester.

Zonder vaste woon- of verblijfplaats
Die van ons woont officieel op een vaste plaats in de keuken, maar ons nageslacht laat hem meestal staan op de plek waar zijn diensten gewenst zijn, waardoor hij door de hele keuken zwerft. Eigenlijk staat hij altijd op een onverwachte plek stilletjes wit te wezen op onze witte plavuizen.

Onzichtbaar
Een obstakel die stante pede de kleur van de vloer aanneemt is pure rampspoed voor iemand die nog struikelt over een losgeslagen draadje wol. Ik ben die vrouw die altijd met haar mouw achter een deurkruk blijft hangen. Die vrouw die ondanks twee prima functionerende ogen een dwars door de klas gespannen stroomdraad in de klas van haar kind over het hoofd ziet en daardoor bijna een hypermodern digitaal scherm van zijn sokkel maait, daar waar andere ouders vlekkeloos onder de draad door limbodansen. Er is dan weinig verbeeldingskracht nodig om te beseffen dat een opstapje die zich zonder enige moeite kan vermommen tot plavuistegel, vragen is om ongebreidelde ellende.

Rampspoed
Op een goede dag heb ik de kruk tijdig in het vizier en slaag ik erin hem tijdig met een elegante beweging tegen de verwarming te schoppen, liefst zo hard mogelijk omdat de verwarming dan zo leuk nagalmt. Helaas staat hij ook wel eens op op plekken waar de rest van mijn gezin hem prima op schijnt te merken, maar ik hem jammerlijk over het hoofd zie. Lichtvoetig dansen zij eromheen, maar zodra ik de keuken betreed, schrikt ons huishouden wakker van een wild geraas, begeleid door een ijselijke kreet en een flinke portie verbale diarree. Geërgerde zuchten klinken uit de huiskamer terwijl ik vanuit de keuken roep “niets aan de hand! Ik leef nog!” terwijl ik met één hand mijn gebarsten schedel bij elkaar houd en met mijn andere hand een slagaderlijke bloeding stelp met een verdwaald velletje keukenpapier.

Hulpeloos of hopeloos
Het roepen kan ik net zo goed laten. Niemand komt ooit kijken als ik weer een met mijn gebit op de plavuizen terecht kom. In mijn gefrustreerde visioenen zie ik mijn gezin snikkend om mij heen staan als ik bleek en bewusteloos in de keuken lig, mijn gestrekte arm smekend wijzend in de richting van de huiskamer, smekend om hulp die nooit komt omdat mijn gezin het te druk heeft met de Wii, de iPad of andere apparaten die belangrijker zijn dan een zwaargewond vrouwmens met chronische zwaartekrachtproblemen.

Executie
Zodra onze jongste de juiste kraan- en keukenkastlengte heeft bereikt waardoor de opstap zijn belangrijkste doelgroep verliest, gaat hij op de brandstapel. Na verbranding gooi ik het residu onder maniakaal hoongelach van de allerhoogste flat. Echt, als het mogelijk zou zijn om een kruk te vergiftigen, zou ik het doen.

Teruglezend besef ik dat mijn onhandige relaas slechts één doel dient: proberen te verhullen dat ik in feite zelf de allergrootste kruk ben.

@ Beeld: privébezit